REAGOVANJE GRADSKOG NA OMAŠKU SRPSKOG NARODNOG POZORIŠTA: Podsjećanje na sve inscenacije legende o crnogorskom knezu Vladimiru i Kosari

Povodom omaške Srpskog narodnog pozorišta iz Novog Sada, u najavi za njihovu opersku interpretaciju legende o dukljanskom i crnogorskom knezu Vladimiru, pod nazivom “Vladimir i Kosara”, da je ova priča “čekala 10 vjekova da bude postavljena na scenu”, reagovali su iz Gradskog pozorišta, uz želju da podsjete kolege iz Srbije na nekoliko scenskih djela na ovu temu u Crnoj Gori.

Dopis koji potpisuje dramaturškinja Dragana Tripković, prenosimo u cjelosti:

“Podsjećanja radi, Gradsko pozorište Podgorica 2005. godine postavlja tekst Milice Piletić ‘Vladimir i Kosara’, koji je režirao ugledni makedonski reditelj Sašo Milenkovski. Dukljanskog kneza Vladimira je igrao Simo Trebješanin, a makedonsku princezu utjelotvoruje Jelena Nenezić-Rakočević.

Osnivač i utemeljitelj festivala Barski ljetopis, Slobodan Milatović, postavio je u povodu otvaranja festivala predstavu ‘Vladimir i Kosara’ 1987. godine u Baru. Radi se o jednoj od zapaženijih inscenacija teksta koji je pisao jedan od najpoznatijih srpskih pisaca Aca Popović, a u predstavi su glavne uloge tumačili Varja Đukić i Mladen Nelević. ‘

Vladimira i Kosaru’ festival Barski ljetopis ponovo producira 2010. godine, ovog puta u koprodukciji sa Skopskim kulturnim letom po tekstu Zagorke Pop Andonovske, sa Vesnom Gavril i Milivojem Obradovićem kao glavnim protagonistima.

Jednu od posljednjih inscenacija ove priče uradio je crnogorski dramski pisac Obrad Nenezić, 2017. godine kada je na Barskom ljetopisu izvedena predstava ‘Sveti i prokleti’, a u ovoj tragediji glavne uloge su tumačili Jovan Dabović i Branka Stanić.

Kako interesovanje za crnogorsku srednjevjekovnu istoriju posljednjih godina raste, radi otklanjanja nedoumica vezanih za dukljanske vladare i istorijski izvor pomenute priče, pažnji preporučujem naučne tekstove Aleksandra Radomana ‘Gesta Regum Sclavorum – Nova istoriografska mistifikacija’, ‘Istorijski značaj Kraljevstva Slovena Popa Dukljanina’, kao i sam istoriografski zapis ‘Ljetopis Popa Dukljanina'”, zaključuje se u dopisu koji je uputila Tripković.