“Ko je odgovoran za to? Fabrika je prodata 2012. godine Toščeliku, firmi koja je predstavljena kao čudo sa istoka koje će biti uvod u plodonosnu saradnju između Crne Gore i Turske. Danas željezara stoji u zakočenom režimu i njenji radnici sa brigom i neizvješnošću čekaju da im se kaže sudbina fabrike. Odgovornost je prije svega na bišoj vlasti, odnosno tadašnjem premijeru Igoru Lukšiću i njegovim ministrima koji su učestvovali u prodaji željezare i odbili druge zainteresovane savjetujući ih da uopšte ne učestvuju na tenderu. Moramo uzeti u obzir činjenicu da je fabrika posve privatna, odnosno u 100% vlansništvu Toščelika. Ipak, imamo li pravo smatrati željezaru bilo čijom drugo osim njenih radnika. Možda neki Vladin činovnik ili mistar od željezare vidi 260 radnih ugovora na neodređeno, ali za nas je željezara mnogo više od toga, jer znamo koliko ta fabrika znači za grad i ukupnu privredu Nikšića”, kaže on.
Dodaje da se gigant, koji je hranio 7000 nikšićkih familija, ne zaslužuje da ga se odreknemo.
“Ne zbog njega već zbog nas i naše budućnosti u Nikšiću i Crnoj Gori.
Preporučeno
Vlada mora pronaći mehanizam da se pomogne željezari da opstane. Posljednjih dana se priča o dva diplomatsko-konzularna predstavništva Crne Gore u Turskoj, kakva je misija tih predstavništava ako to nije zaštita interesa Crne Gore i njenih građana. Pozivam Vladu Crne Gore, njenog premijera i ministre da iskoriste sve mogućnosti i uključe se u rješavanje problema Željezare, 260 radnika i još izvjestan broj ljudi i malih preduzeća čija je sudbina vezana za sudbinu željezare”, navodi on.
Video