Video
Kako se navodi u saopštenju tokom duge istorije, hiljadugodišnje borbe za slobodu, narod Crne Gore se hrabro suprostavljao višestruko brojnijem neprijatelju.
“Bitka na Grahovu je bila jedna od takvih, bitka koja je nažalost rezultirala porazom od Turaka i pogibijom značajnog broja Crnogorskih boraca i Grahovljana. Područje Grahova je imalo važnu ulogu sa strateškog, vojnog i političkog aspekta”, navode.
Kako ističu, oko njegovog značaja su se lomila koplja, naročito u vrijeme kad je ovo područje bilo pod turskom upravom.
“I Crnogorci i Turci su smatrali ko drži Grahovo, taj ima ključeve od Hercegovine i ovog dijela Crne Gore. Zato se od Njegoševog dolaska na vlast, kasnije tokom vladavine Knjaza Danila, tokom dugih 30 godina na ovom prostoru odigravala borba na život i smrt za Grahovo. Petrovići su smatrali da onaj ko izražava pretenzije na Grahovo, ugožava Cetinje. Turci su smatrali da im uprava nad Grahovom obezbjeđuje sigurnost u Hercegovini. Ali paša Rizvanbegović Stočević, pomognut odredima konjice Smail age Čengića, tokom avgusta 1836. godine zaposijeda Grahovo čime stavlja do znanja crnogorskom vladaru, Petru II Petroviću da na ovo područje ne računa. Vladika formira odred od 300 Crnogoraca pod komandom brata Joka i uputi ih na Grahovo, u međuvremenu prikupljajući brojnije snage koje će poslati na Grahovo”, podsjećaju iz UBNOR-a.
U borbama na Grahovu koje su se vodile od 18. do 23. avgusta, gine grahovski harambaša Mitar Kovačević, nakon čega su Crnogorci u znak osvete posjekli 30 turskih glava i protjerali Turke sa prostora Grahova.
“Potom su se povukli kod Čelinskog potoka, gdje su proslavili svoju pobjedu nad Turcima. Smail Aga je vještim manervom uspio da ih iznenadi i u silovitom jurišu nanese znatne gubitke Crnogorcima. U ovom sukobu je prema jednom izvoru poginulo 40 Crnogoraca i 12 Grahovljana, a prema drugom 52 Crnogorca i 22 Grahovljanina. Na bojištu je ostalo i 76 turskih vojnika, među kojima 5 oficira. Među poginulim Crnogorcima su i devetorica Petrovića, članova vladarske porodice, među kojima i Njegošev brat Joko. Ovo je jedinstven primjer u istoriji bojeva da u prvim redovima borbe učestvuje i gine ovoliki broj članova dinastičke porodice. Ovaj poraz je doživljen kao crnogorska tragedija, a Njegošu je to bio i težak lični udarac. Razmišljao je nakon toga o osveti, koja se odigrala 1840. godine, kad su na Mljetičku Novica Cerović, Šujo Karadžić i Mirko Aleksić organizovali napad na Smail Agu Čengića i njegovu glavu ponijeli na Cetinje. Osveta za poraz od Turaka na Grahovu došla je 22 godine kasnije, veličanstvenom pobjedom na Grahovcu, koju je 1958. izvojevao Knjaz Danilo”, ističe se u saopštenju.
Navodi se da bitka na Grahovu, koja je izgubljena bitka je ostala u sjenci Bitke na Grahovcu.
Preporučeno
“Bez obzira na poraz, dužni smo pamtiti slobodarski duh i junaštvo koji su krasili učesnike bitke na Grahovu. Rame uz rame predstavnici dinastije Petrović i 300 odabranih boraca, pošli su u bitku spremni da poginu za slobodu Crne Gore. U slučaju bitke na Grahovu svjedoci smo da je tek nakon 170 godina od bitke podignuta spomen obilježja kod Čelinskog potoka, a 2013 godine spomen kosturnica kod crkve Sv Đorđa na Grahovu. Na inicijativu bratstva Kovačevića, prije svih Jodža Kovačevića i Društva prijatelja i poštovalaca Nikšića na čelu sa Dr Slobodanom Nikčevićem realizovana je ideja o podizanju spomen obilježja. Time je poslata poruka da se mora imati odnos dužnog poštovanjima prema borcima za slobodu Crne Gore. Neka je vječna slava i hvala borcima, učesnicima bitke na Grahovu”, istaknuto je.
