Spomenik Titu postavljen na obali Morače, sjutra svečano otkrivanje

Spomenik bišem predsjedniku SFRJ Josipu Brozu Titu postavljen je jutros na obali Morače kod Blažovog mosta, dok je zvanično otkrivanje predviđeno za sjutra nakon svečane sjednice Skupštine Glavnog grada.

Spomenik je napravljen od bronze i predstavlja bivšeg predsjednika SFRJ u prirodnoj veličini. Na bisti ispod same statue stoji natpis “Zahvalni građani Titograda i Podgorice”.

Odluka da Tito dobije spomenik donesena je krajem oktobra na sjednici SO Glavnog grada. Za podizanje spomenika doživotnom lideru bivše Jugoslavije glasalo je 34 odbornika DPS-a, SD-a, URA-e i manjinskih stranaka, dok je protiv ovog predloga bilo četiri odbornika DF-a i SNP-a.

Podizanje ovog spomenika izazvalo je burnu polemiku u javnosti ali i lokalnom parlamentu između odbornika opozicije i vlasti.

Pedlagači iz DPS-a, kao razlog za podizanje spomenika naglasili su da je za vrijeme vladavine Tita Crnoj Gori “vraćeno pravo na naciju i da je bio prvi koji je obznanio da je luča pobune počela da se rađa u Crnoj Gori”.

Sa druge strane odbornici DF-a su kazali da se podizanje spomenika Titu potencira da bi se u drugi plan stavili pravi problemi u Glavnom gradu kao što su “gradnja u Njegoševom parku, problemi sa kanalizacijom, devastacija urbanog prostora”.

Iz DF-a su takođe kazali da ne mogu da glasaju za dizanje spomenika Titu i zbog Golog otoka ali i zato što je “on direktno odgovoran za bratoubilaštvo u Crnoj Gori, ali i slabljenje Srbije da bi Jugoslavija bila jača”.

Podsjećamo, inicijativu o tome da Podgorica podigne spomeniku maršalu čije je ime nosila 47 godina pokrenuli su iz Udruženja boraca Narodnooslobodilačkog rata i antifašista Podgorice.

U obrazloženju odluke navodi se da se na taj način trajno čuva uspomena na istaknutu ličnost, revolucionara, borca protiv fašizma, jednog od najvećih svjetskih državnika 20. vijeka.

Navodi se da je Tito bio veliki poštovalac Crne Gore i njene istorije, “uvijek spreman da joj za njene podvige oda najveće priznanje i pomogne u svemu što, za njegova vremena, nije mogla ili smjela sama uraditi”.

Podsjeća se da je jedinstven primjer u istoriji borbe protiv fašizma da je komandant jedne vojske bio stalno na čelu svojih boraca i da je u toj borbi bio i ranjen.

J.L., B.K.