Ističe da pravno stanovište s rješavanju ovog problema može biti dvojno. : Jasno je da ovlašćenje raspuštanja Skupštine ima Izvršna vlast – Vlada i Predsjednik CG.

“Jezičkim tumačenjem nije sporno ovlašćenje da Predsjednika da raspušta skupštinu član 92 stav 3 Ustava ali mogu biti sporni uslovi jer ustav propisuje samo jednu situaciju koja je vezana za neizbor mandatara ( člana 92 stav 1) . U drugoj situaciji iz stave 2 kada Skupština ne obavlja nadležnosti duže vremena Skupštinu raspušta Vlada, a Predsjednik donosi Ukaz o raspuštanju Skupštine član 92 stav 3. U konstelaciji takvog pravno stanja i činjeničnog stanja i očiglednog višegodišnjeg kolapsa institucija posebno Skupštine ali drugih organa Vlasti -ustavnog suda, sudskog savjeta itd ali i neuredjenosti ove životne situacije ustavom tzv.”pravna praznina” jedini način rješavanja ovog pitanja , ako Skupština ne skrati sebi mandate, je ciljno tumačenje”, navodi Blažić.

Ciljano i analogno tumačenje, navodi on, ima za cilj ta u ovakvim ustavom neuređenim situacijama primjeni paravo u kontekstu cilja normi koje uređuju slične situacije tj. da obezbjedi da ustavne norme ostvare svoju svrhu i društveni cilj.

“U tom kontekstu svakako ne bi se moglo tumačiti da je cilj ustavopisca i organa koji primjenjuju pravo bude nastavak “blokade” ključnih državnih institucija zbog nevršenja svojih funkcija već naprotiv da se obezbjedi da se uspostavi funkcionisanje tih institucija. U tom kontekstu se i tumače i primjenjuju sve pravne norme bilo kog pravnog akta !. U ovoj konfuznoj “pat” situaciji istu je nužno rješavati nužnim ciljnim i analognim tumačenjem i stava 2 člana 92 Ustava da se Skupština raspušta ukazom predsjednika, iz jednostavnog razloga što vd.Vlada ima ustavno ograničenje da ne može da raspusti Skupštinu iz člana 110 stav 3 . Dakle umjesto Vlade kao izvršnog organa koja ima ustavno ograničenje Predsjednik Crne Gore kao koji takođe pripada izvršnoj vlasti, iz istih razloga zbog kojih raspušta i Vladu mogao da raspusti i Skupštinu jer inače ima ovlašćenja stavom 3 da je “raspušta Ukazom” u istoj situaciji kada Skupština duže vrijeme ne obavlja nadležnosti utvrđene Ustavom, pošto sasluša mišljenje predsjednika Skupštine i predsjednika klubova poslanika u Skupštini “, navodi Blažić.

Ističe da se pri tome mora se imati u vudu da obrazloženje odluke o raspuštanju mora biti veoma dobro utemeljeno u odnosu načinjenično stanje “ da Skupština duže vrijeme ne obavlja nadležnosti utvrđene Ustavom, a smatram da ima čak i previše takvih činjenica počev od desetine zakona koji čekaju na usvajanje posebno Zakona o Skupštini Zakona o Vladi , izmjena Zakona o izboru odbornika i poslanika kao i drugih zakona koji se već nalaze u proceduri skupštinskoj do blokade instiuicja i neizbora članova Sudskog savjeta , sudija ustavnog suda itd.

“Drugi način je da , ako Skupština ne skrati mandat, da Predsjednik prevaziđe namjerne opstrukcije ćutanja partijskih lidera u fazi razgovora sa Predsjednikom i analognim i ciljnim tumčenjem člana 92 stav 1 prihvati “pisani” predlog za mandatara i predloži mandatara , iako je pravno sporna ova kandidatura sa aspekta statusa premijera kao “penzionera” sobzirom da je funakcija Predsjednika Vlade državna funkcija koja je uslovljena zasnivanjem radnog odnos,a dok Zakon o radu jasno pecizira uslove za penzionisanje po sili zakon sa 66 godina života i najmanje 15 godina staža osiguranja , pri čemu zakon dozvoljava odstupanja i mogućnost rada licima koja su ispunila uslove za penziju da mogu da ostavaruju parvo na rad, ali u posebnim slučajavima u privrednim društvima kao vlasnici, suvlasnici itd”, zaključuje Blažić.