Može li Crna Gora s Andrijom Mandićem u EU? Zli jezici će odgovoriti k'o iz topa kontrapitanjem: A što ne bi mogla? Nije Andrija Mandić ni prvi ni posljednji koji je preveslao. Tačno. Nagledali smo se u ovih trideset i kusur godina prvo rigidnih komunista kako se naglo preobraćaju u hard nacionaliste, da bi se u drugoj iteraciji desničari i ratni huškači preobukli u mirotvorce i kosmopolite, a velikosrbi u Crnogorce.

Postoje, međutim, suštinske razlike ondašnjih masovnih transformacija i sadašnje metamorfoze Andrije Mandića i njegove ekipe.

Onda je Zapadu odgovaralo svako, fudbalskim rječnikom rečeno, pojačanje u našim redovima. Zapad je bio moćan i stamen, sposoban da konzumira i mangupe i neiskrene i kalkulante. Danas je od klasičnog Zapada ostala samo EU koja, sazdana na konsenzusu, odnosno trulom kompromisu, ne može sebi da dopusti još jednog Viktora Orbána.

Evropa, tačnije ono što je od nje još ostalo, traži način da funkcioniše s ovakvom Mađarskom. Samit Evropskog savjeta 20. marta završio je kao i onaj dvije sedmice ranije s dva zaključka: jednim koji je usvojilo svih 27 država članica i drugim o Ukrajini, koji je odobrilo 26 država, bez Mađarske kako bi se izbjegao veto Viktora Orbána. Ovo nije problem od juče. Orbán je lani zloupotrijebio rotirajuće predsjedništvo EU da bi tokom mađarskog predsjedavanja pohodio Moskvu u navodnoj „mirovnoj misiji“ radeći direktno protiv jedinstvene politike EU prema Rusiji.

EU ne može da izbaci Mađarsku jer mehanizmi EU ne poznaju isključenje države članice protiv njene volje. A ne može ni da nastavi da funkcioniše s njom jer postoje oblasti poput vanjske i bezbjednosne politike u kojima EU djeluje po principu konsenzusa. Ni eventualna politička izolacija lidera Mađarske ne bi se pokazala kao efikasna kao što se u nekim ranijim slučajevima od Jerga Hajdera na daje nije pokazivala uspješnom. Sva je prilika, konsenzus za to se nazire, da će EU problem Viktora Orbána rješavati kombinacijom ekonomskog pritiska, budući da Mađarska više od 10% BDP-a zasniva na finansiranju iz EU, i političkih pritisaka.

Ima lli EU svijest ili saznanja o prirodi naših vlastodržaca? Znaju li u evropskim prijestonicama da je Andrija Mandić, najjača politička ličnost u Crnoj Gori, do juče bio žestoki nacionalista, da je iz Skupštine prijetio ratom, da se samo prije neku godinu fotografisao s Vladimirom Putinom? Sigurno je da znaju. EU je često nezgrapna i neefikasna, ali se dobro informiše i izvaga svaki potez kada oldlučuje o svojoj koži.

I posljednje pitanje – što ako je transformacija Andrije Mandića iskrena? Zar ne može protok godina učiniti njegove ranije ideje prevaziđenima?

Preporučeno

Nakon 45 godina otmičar želi da se IZVINI fudbalerima Budućnosti

NEVRIJEME POTOPILO dio zgrade OB Podgorica: Poplavljene garaže, prostorije za zadržavanje i kriminalističku obradu

PRIVREDNICI traže odlaganje zatvaranja Mosta na Đurđevića Tari: Obustava od 10. avgusta ugroziće turizam

Mladić iz Srbije UTOPIO se na plaži u Budvi: Kupališta bila zatvorena

Turski ”AGENOS” kasni sa trafostanicom na Vilusima; CGES ZA STANDARD: Investitor upozoren, moguć i raskid ugovora

VIDENOVIĆ: Mandić se okrenuo EU, shvatio da je „srpski svet“ razbijen

Odgovor je negativan. Velikosrpski nacionalizam je hiberniran preživio četrdesetak godina slobode i mira, života u višenacionalnoj državi, iako jednopartijskoj, zemlji nesumnjivog ogromnog međunarodnog ugleda i ukupnog prosperiteta kakav ni jedan njen narod nije doživio do tada. Probudio se kao što se svaki put budio i nastavljao tamo gdje su stali svaki u svoje vrijeme Stevan Moljević, Ilija Garašanin, Dragutin Dimitrijević, Karađorđevići, Draža Mihailović ili Pavle Đurišić, ko god. Spisak je nažalost dug.