Sastanku Grupe prijateljstva Skupštine Crne Gore sa Narodnom skupštinom Republike Srbije koji se održao jutros u Parlamentu Crne Gore, prisustvovali su i predsjenik Nove srpske demokratije Andrija Mandić i Demokratske narodne partije Milan Knežević.

U sadržajnom razgovoru oni su ukazali na trenutni status i položaj srpskog naroda i srpskih političara u Crnoj Gori. 

Andrija Mandić je poslanicima Narodne skupštine Srbije, poželio dobrodošlicu navodeći da su oni delegacija kojoj se srpski narod u Crnoj Gori najviše raduje i kao politički predstavnik tog naroda prenio njegove pozdrave svojim kolegama iz Srbije.

Napominjući da je za sastanak delegacije iz Srbije sa kolegama u parlamentu Crne Gore saznao iz medija, Mandić je naglasio da kada dolaze druge delegacije iz okruženja, poput albanske ili hrvatske, one imaju običaj da se uvijek sastanu prvo sa predstavnicima svog naroda i sugerisao da ne bi bilo loše da takvu praksu uspostave i parlamentarci iz Srbije prilikom svojih zvaničnih posjeta Crnoj Gori. Mandić je ukazao na težak položaj Srba u Crnoj Gori i činjenicu da danas nema nijednog direktora vrtića, osnovne ili srednje škole da je srpske nacionalnosti, da je isti slučaj i sa drugim rukovodećim mjestima u prosveti kao i u pravosuđu, da se Srbi ne mogu zaposliti u javnoj administraciji i da su jedini građani u zemlji koji su diskriminisani po nacionalnoj osnovi.

Posebno, prema njegovim riječima, današnje odnose u Crnoj Gori komplikuje najava režima o donošenju novog zakona kojim bi se oduzela imovina SPC a na koji naš narod i vjerujući ljudi nikada neće pristati.

Milan Knežević je posebno akcentovao progon političkih predstavnika srpskog naroda i srpskih poslanika u parlamentu Crne Gore kroz montirane sudske procese i stotine prekršajnih prijava kojima su obuhvaćeni i lideri i poslanici i lokalni funkcioneri, aktivisti i simpatizeri DF-a.

Naglasio je da je dio poslanika DF-a baš za vrijeme trajanja samog sastanka sa kolegama iz Srbije, u sudu i da se brani u jednom od brojnih postupaka koje je protiv njih pokrenula vlast, koja u kontinuitetu diskriminiše srpski narod u Crnoj Gori.

Jedan od primjera diskriminacije, koji je Knežević naveo je i taj da vlast pokušava da spriječi i proslavu velikih i značajnih datuma iz naše istorije kao što je Proslava 100. godina od ujedinjenja Srbije i Crne Gore.

Mandić i Knežević su još ukazali da oni ne traže pomoć od svojih kolega iz Srbije, jer su u stanju da se i sami bore sa ovakvim stanjem, ali da osjećaju dužnost da ih kao svoje sunarodnike upoznaju sa teškim i diskriminatorskim ambijentom u kom se srpski narod u Crnoj Gori danas nalazi jer odnosi Srbije i Crne Gore prvenstveno moraju da počivaju na istini.

Zato tema o diskriminaciji Srba na ovim prostorima ne smije biti zapostavljena i potisnuta na način što će se zvanični dijalozi Srbije i Crne Gore odnositi samo na turizam i trgovačku razmjenu.