Video
Njegov izbor ponovo je otvorio šire pitanje kriterijuma koji se primjenjuju prilikom imenovanja u odbor koji ima pristup dokumentima označenim stepenom tajnosti, posebno imajući u vidu da su pojedini bivši članovi tog tijela u međuvremenu postali predmet istraga i optužnica u predmetima koji se odnose na organizovani kriminal i navodno raspolaganje povjerljivim informacijama.
Posebnu pažnju u ovom slučaju privlače i porodične veze novog člana Odbora za bezbjednost i odbranu. Postavlja se pitanje da li okolnosti u kojima su pojedini članovi njegove šire porodice decenijama bili predmet policijskih evidencija, sudskih postupaka i bezbjednosnih procjena predstavljaju činjenice koje je potrebno provjeriti prije omogućavanja pristupa klasifikovanim podacima. Leković je, nakon tri pokušaja glasanja i traženja potrebne većine, izabran u tijelo koje kontroliše rad Agencije za nacionalnu bezbjednost, policije i Vojske Crne Gore i koje u svom radu razmatra dokumenta označena stepenom tajnosti.
Nakon čak tri pokušaja obezbjeđivanja parlamentarne većine, Skupština Crne Gore izabrala je sinoć poslanika Lekovića za člana tog skupštinskog tijela. Sam način izbora izazvao je političke polemike i kontroverze, ali mnogo ozbiljnije pitanje ostalo je bez odgovora, da li je prije njegovog imenovanja sprovedena bezbjednosna provjera i da li posjeduje dozvolu za pristup tajnim podacima.
NEPOZNANICA JE LI PROŠAO BEZBJEDNOSNE PROVJERE
Članstvo u Odboru za bezbjednost i odbranu samo po sebi nije uslovljeno bezbjednosnom provjerom, jer Poslovnik Skupštine propisuje da članove odbora predlažu klubovi poslanika, nakon čega Skupština o njima glasa. Međutim, sasvim je drugo pitanje pristup klasifikovanim podacima kojima članovi tog odbora redovno raspolažu tokom parlamentarnog nadzora nad Agencijom za nacionalnu bezbjednost, Ministarstvom odbrane, Vojskom Crne Gore i drugim organima sektora bezbjednosti.
Prema propisima koji uređuju oblast tajnosti podataka, pristup dokumentima označenim određenim stepenom tajnosti moguć je samo uz odgovarajuću dozvolu za pristup tajnim podacima, koja se izdaje nakon sprovedene bezbjednosne provjere.
Ono što sinoć tokom rasprave i glasanja u Skupštini nije bilo poznato je informacija da li Momčilo Leković posjeduje takvu dozvolu, niti da li je postupak uopšte sproveden.
UJACI LEKOVIĆA OSUMNJIČENI ZA UBISTVO
To pitanje dobija dodatnu težinu imajući u vidu porodične veze novog člana Odbora za bezbjednost i odbranu.
Prema nekadašnjoj policijskoj “Bijeloj knjizi”, dokumentu koji je predstavljao procjenu opasnosti od organizovanog kriminala u Crnoj Gori, braća Dragoslav i Duško Ivanović, koji su, kako se navodi, ujaci Momčila Lekovića, tretirani su kao posebna barska kriminalna grupa koja nije bila direktno podređena tada vodećim kriminalnim klanovima u Baru.
Braća Ivanović bila su akteri više obračuna tokom devedesetih i početkom dvijehiljaditih. U martu 2002. godine preživjeli su sačekušu u Baru kada je na njihovo vozilo pucano iz automatskog oružja. Za taj napad bio je optužen Milija Vlahović, zvani Majk, ali je 2012. godine pravosnažno oslobođen optužbi.
Ime Dragoslava Ivanovića kasnije se pojavilo i u sudskim predmetima. Viši sud u Podgorici osudio ga je 2013. godine zbog pokušaja ubistva Aleksandra Stojanovića, u predmetu koji se odnosio na ranije barske obračune, a presuda je donijeta čak 17 godina nakon izvršenja krivičnog djela.
Prema novijim procjenama bezbjednosnih službi, grupa koja se ranije dovodila u vezu sa braćom Ivanović više se ne smatra organizovanom kriminalnom strukturom, jer je tokom godina izgubila nekadašnji uticaj.
Osim ujaka, u bezbjednosnim evidencijama godinama se pominje i Gavrilo Leković, poznatiji kao Leko, brat od strica Momčila Lekovića.
BRAT OD STRICA LEKOVIĆA AKTER VIŠE OBRAČUNA I POKUŠAJA UBISTVA
Gavrilo Leković je bivši službenik policije, a prema policijskim evidencijama označen je kao bezbjednosno interesantno osoba. Javnosti je poznat i kao nekadašnji vlasnik više budvanskih diskoteka.
Njegovo ime u medijima se pominje još od 2010. godine kada je učestvovao u tuči na terasi hotela “Kangaru” u Budvi koja je završena pucnjavom. Kasnije je 2016. godine uhapšen zbog nedozvoljenog držanja oružja.
Posebnu pažnju javnosti izazvao je događaj iz marta 2019. godine kada je, prema pravosnažno okončanom postupku, pokušao da ubije Radoja Meštera u Budvi. Nakon kraće rasprave izvadio je pištolj i ispalio više hitaca u njegovom pravcu.
Samo dva mjeseca kasnije ispred njegove kuće u Budvi ispaljeno je više hitaca, dok se Gavrilo Leković nalazio u bjekstvu. U januaru 2020. godine uhapšen je u Srbiji po međunarodnoj potjernici podgoričkog Interpola.
Krivični postupak okončan je sporazumom o priznanju krivice, nakon čega je osuđen na dvije godine zatvora zbog pokušaja ubistva uz obavezu da uplati 15.000 eura u humanitarne svrhe.
Iako krivična odgovornost članova porodice ne može biti osnov za bilo kakvu odgovornost ili ograničenje prava drugog lica, upravo zbog prirode funkcije koju će obavljati nameće se pitanje da li su nadležne institucije prije izbora Momčila Lekovića provjerile postoje li bezbjednosne okolnosti koje mogu biti od značaja za pristup klasifikovanim podacima.
Posebno imajući u vidu da Odbor za bezbjednost i odbranu razmatra izvještaje Agencije za nacionalnu bezbjednost, podatke Ministarstva odbrane, Uprave policije, Vojske Crne Gore i druga dokumenta koja nose oznake tajnosti.
Zbog toga bi Skupština Crne Gore, Agencija za nacionalnu bezbjednost i nadležni organ za izdavanje dozvola za pristup tajnim podacima trebalo da odgovore na nekoliko ključnih pitanja: da li Momčilo Leković posjeduje važeću dozvolu za pristup tajnim podacima, da li je prije njegovog izbora sprovedena bezbjednosna provjera u skladu sa propisima i, ukoliko nije, na koji način će kao član Odbora učestvovati u radu na sjednicama na kojima se razmatraju klasifikovani dokumenti.
Portal Standard je njima uputio pitanja i od njih očekujemo odgovore.
Preporučeno
