Video
U prethodnim danima predsjednik Vlade Dritan Abazović, u saradnji sa Demokratskim frontom i medijima koji su naslonjeni informativno i finansijski na srpske obavještajne službe, forsiraju tezu da bez potpisa Ugovora sa SPC nema kvalifikovane većine i izbora čelnih funkcija u pravosuđu.
Koristeći ovu manipulaciju, Abazović pokušava ishitreno – i ničim izazvano, da opravda forsiranje glasanja o Ugovoru sa SPC na Vladi i izvede konstrukciju kako je to zapravo sve urađeno zbog evropskog puta. Ovakvu tezu Abazović je prvi put iznio u zvaničnoj posjeti Austriji, na konferenciji za novinare, a kasnije je samo ponavljao.
Učestale prijetnje DF-a, za koje je jasno da su proizvod dogovora sa Abazovićem, pomogle su mu da se u jasvosti održi utisak kako je ovakva vrsta ustupaka nužna, a svodi se na ugrožavanje nacionalnih interesa i podilaženje SPC, jer bez nje nema glasova DF za imenovanje na pravosudne funkcije.
Međutim, ako se pomjerimo iz kruga manipulacija premijera i DF-a, brojevi pokazuju da DF prijeti praznom puškom, a da se Abazović pravi da ih se plaši.
Da razjasnimo: za izbor članova Sudskog savjeta iz reda uglednih pravnika, sudije Ustavnog suda i Vrhovnog državnog tužioca, neophodno je da u prvom krugu glasa 54 poslanika. Ukoliko se u prvom krugu se ne postigne navedena dvotrećinska većina, pristupa se drugom krugu glasanja, u kojem je za imenovanja dovoljna tropetinska većina, odnosno, u konkretnom slučaju podrška od 49 poslanika.
U realnosti, situacije je sljedeća: suverenistički blok ima 40 poslanika, Abazovićeva koalicija „Crno na bijelo“ četiri i SNP pet, odnosno svi zajedno imaju 49 poslanika što je dovoljno za imenovanja u drugom krugu. Kada se tome doda i okolnost da su Demokrate više puta ponavljale svoju zainteresovanost za konstruktivnim doprinosom rješavanju ovog pitanja – bez ikakvog uslovljavanja, jasno je da sa njihovim glasovima sve može biti gotovo u prvom krugu uz podršku od čak 59 poslanika.
Preporučeno
Prosta matematika govori da je Demokratski front potpuno nepotreban u čitavoj priči o imenovanjima u pravosuđu. Oni zapravo imaju samo upotrebnu vrijednost za Abazovića, kome ovaj igrokaz služi za zbunjivanje domaće i međunarodne javnosti i kao jalovo opravdanje zašto je premijer, koji tvrdi da mu je evropska agenda prioritet, podredio evropski put i evropsku perspektivu države interesima jedne vjerske zajednice, koja je u Rezoluciji Evropskog parlamenta označena kao promoter Rusije i njen instrument za uticaj i destabilizaciju na Balkanu.
