Svađa organizatora protesta promijenila plan: Strah od opozicije i ograđivanje od Keževića

Prvobitni plan inicijative “97.000 odupri se” kojim bi se radikalizovali protesti tako što bi se planirano okupljanje, umjesto šetnjom završilo trajnim ostankom demonstranata na Trgu do ispunjenja zahtjeva, propao je prema informacijama Pobjede zbog svađe unutar organizatora, ali i bojazni da će opozicija, odnosno nekadašnja članica DF-a koju predvodi Janko Vučinić, preoteti usmjeravanje protesta, saznaje Pobjeda.

Ideju da se demonstranti ne povlače sa Trga dok se ne ispune svi radikalni zahtjevi koji, osim ostavki predsjednika Đukanovića i Markovićeve Vlade, uključuju obezglavljivanje tužilaštva, sudstva, vrha RTCG, ali i mnogih državnih institucija lansirao je mladi aktivista Miloš Krivokapić na protestu 2. marta.

“Dajemo im rok do 15. marta da podnesu ostavke, ako to ne učine, okupićemo se 16. marta i nećemo se razilaziti do ispunjavanja zahtjeva”, poručio je tada Krivokapić, što je bila najava radikalizacije protesta. Krivokapićev stav bio je zvaničan stav inicijative “97.000 – odupri se” narednih desetak dana niko iz organizacionog odbora nije, barem ne javno, sporio namjeru da se od 16. marta ide sve do konačnog sloma državne vlasti. Naprotiv, odbjegli biznismen Duško Knežević je iz Londona pozdravio namjere organizatora, obznanio da on lično finansira dio demonstranata i najavio da će se na “završnom” okupljanju lično obratiti demonstrantima.

Muk je trajao sve do utorka, a onda promjena plana. Jedan od lidera u organizacionom odboru, Džemal Perović je na konferenciji za medije iznenada najavio odustajanje od prvobitnog plana.

Perović je odustajanje od centralnog zahtjeva ostajanja na Trgu do podnošenja svih traženih ostavki pravdao indicijama “od kredibilnih izvora iz bezbjednosnih struktura”, po kojima se planiraju akcije kompromitovanja i ugrožavanja mirnog karaktera protesta i ugrožavanja bezbjednosti građana.

Zanimljivo, konferenciji za medije nije prisustvovao Krivokapić koji je ranije slavodobitno najavio ostajanje na Trgu “sve do pada korumpirane vlasti”.

Što se desilo u tih desetak dana pa je organizacioni odbor naprasno promijenio stav i najavio samo mirni i nenasilni protest koji se završava šetnjom?

Prema informacijama Pobjede, više je faktora uticalo na takvu odluku. Prije svega, savjeti iz inostranstva da su zahtjevi maksimalistički, da su teško ostvarljivi i da ne postoji kritična masa (brojnost) koja bi mogla iz temelja da uzdrma čitav sistem.

Tu procjenu su, kako tvrde dobro upućeni, dali eksperti jedne nevladine međunarodne organizacije, specijalizovane za “nenasilna svrgavanja diktatorskih režima”. Riječ je o grupi ljudi koja je pružala usluge prilikom “narandžaste revolucije” u Ukrajini, ali i bila vrlo aktivna u akcijama rušenja vlasti Gruevskog u Makedoniji. Prema saznanjima Pobjede, oni su angažovani da pomognu u kreiranju poruka i akcija nenasilnih protesta.

No, za organizatore protesta najbitnija poruka o nerealnim zahtjevima stigla je sa međunarodnih adresa: zvaničnici u Briselu i Vašingtonu možda bi i podržali pregovore u institucijama, ali definitivno nijesu blagonakloni prema radikalnim idejama rušenja institucija i nestabilnosti u Crnoj Gori. Bez “zelenog svjetla” sa međunarodnih adresa, svaka radikalizacija je osuđena na propast.

Inicijalnu vatru bunta i pogonsko gorivo za destabilizaciju vlasti bez sumnje je unio odbjegli vlasnik Atlas grupe, Duško Knežević.

Logistička pomoć opozicionih medija, prevashodno koncerna Vijesti, koji su dali direktivu novinarima da Kneževićevi tačni podaci ali i sve lažne ili fabrikovane “informacije” treba da posluže isključivo za delegitimisanje Đukanovića i vladajuće koalicije, a da se ne isputuje poštenje odbjeglog biznismena bila je pogonsko gorivo za prva građanska okupljanja.

No, Kneževićeva prvobitna ideja da se “blic krigom” sruši Đukanović i njegova ekipa ipak nije uspjela, a lagano su počele isplivavati brojne poslovne i lične prljavštine odbjeglog biznismena. Istovremeno, istrage protiv Kneževića počele su da se gomilaju, isplivali su mnogi njegovi ilegalni biznisi i prevare, ne samo u vrhu vlasti, već i poslovnih ljudi, stranih investitora i običnih građana.

Kada je Centrala Interpola u Lionu prihvatila zahtjev iz Podgorice i oglasila crvenu međunarodnu potjernicu za Kneževićem, a Velika Britanija sa Crnom Gorom potpisala sporazum o uzajamnom izručenju vlastitih državljana optuženih za teška krivična djela, bilo je jasno da je u paramparčad polomljena slika koju su mediji iz koncerna Vijesti pokušali da urame. Kneževiće se od političkog prognanika preobratio, za svega nekoliko dana, u međunarodnog prevaranta.

I tako je Knežević postao teg o vratu organizatorima protesta i njihovoj političkoj i medijskoj logistici. Zato je i jedan od lidera građanskog okupljanja, Džemal Perović, bio prinuđen da se javno ogradi od Kneževića, da istakne da on može biti “samo svjedok saradnik” i da nikada ne može postati ikona protesta.

U Londonu se to upozorenje, izgleda, prečulo: Knežević je, gostujući na “prijateljski nastrojenom” Javnom servisu Srbije ustvrdio da plaća dio demonstranata, da se nudi za političke usluge demonstrantima i da želi da im se javno obrati na okupljanju 16. marta. Linkom direktno iz Londona sa uputstvima, ako će organizatori istrajati i ostati na ulici do pada “Đukanovićevog diktatorskog režima”. Kneževićev prijedlog je većinom odbijen od organizatora, ali dio ekipe koji je, izgleda, bio vezan za Kneževića nije baš lagodno dočekao ideju da se, nakon izbacivanja iz igre Kneževića, odustane od radikalizacije protesta.

Na dosadašnjim protestima organizatori su uspjeli, vrlo promišljenom strategijom, da opozicione partije drže podalje od organizacija: opozicioni ideri nijesu bili u prvim redovima, nije bilo stranačkih obilježja, niti skarednih političkih poruka, karakterističnih za dio opozicionog političkog djelovanja.

No, od početka protesta bilo je jasno da opozicione partije, u prvom redu neformalni savez okupljen oko Alekse Bečića, ali i Demokratski front, imaju ambiciju da preuzmu organizaciju protesta od inicijative “97.000 odupri se”. Ili, u najmanju ruku, da imaju upliv u vodstvo bunta.

U tu svrhu Bečić je sa Vladimirom Pavićevićem i Miodragom Lekićem organizovao niz paralelnih protesta, pod drugačijim geslom, tvrdeći da time zapravo podržava proteste.

Skrštenih ruku, naravno, nije sjedio ni Demokratski front, čiji lideri su u Beogradu tajno razgovarali sa “sivom eminencijom” opozicije, biznismenom Miodragom Dakom Davidovićem, o preuzimanju organizacije protesta, za koji dobar dio javnosti, ali i DF vjeruje da su pod punom kontrolom medijskog koncerna Vijesti.

Ipak, dogovor koji je postignut da Janko Vučinić kroz fingirani izlazak iz DF-a i ulazak u organizacioni odbor napravi radikalizaciju zaustavljanjem saobraćaja na Bulevaru Svetog Petra Cetinjskog, a potom permanentnom “okupacijom” Trga nezavisnosti, uz ideju o pravljenju šatorskog naselja po ugledu na proteste iz 2015. godine, prozren je od dijela organizatora, sa kojima očigledno nijesu takvi dilovi pravljeni.

“Koji je smisao stava da ne treba saopštiti neposrednu opasnost po ljude koji bi ostali do ispunjenja zahtjeva, ali da ne dijeliš odgovornost za posljedice onoga što će dio ubačenih šatordžija uraditi da poslije toga zaboravimo i proteste i smjene i gradnju srećnog društva na nesreći dijela nas”, napisao je u polemikama na društvenim mrežama jedan od organizatora, Budislav Minić.

Priču o šatorskom naselju na Bulevaru Svetog Petra Cetinjskog juče je na konferenciji za medije potvrdio lider Janko Vučinić iako je plan “Kadinjača” o blokadi saobraćajnica na Bulevaru Svetog Petra Cetinjskog, kao uvodu u stvaranje šatorskog naselja o kojem je pisala Pobjeda, nazvao “režimskim podmetanjem”.

“Ukoliko se najveći državni funkcioneri ogluše o zahtjeve, očigledno je da je sazrelo vrijeme za neko novo šatorsko naselje ispred najvažnijih državnih institucija na Bulevaru Svetog Petra Cetnjskog ili neki drugi vid radikalizacije, a sve u okvirima mirnog i zakonskog protestnog skupa”, ustvrdio je Vučinić, uputivši molbu organizatorima da i on uđe u organizacioni odbor.

Teško je vjerovati da bi Vučinićevoj molbi moglo biti udovoljeno. Ne samo zbog poruka sa međunarodnih adresa, već zbog sagledavanja realnosti na terenu: zahtjev za radikalizacijom protesta, bez prethodnog plana i šire podrške, osuđen je na fijasko. I zato je za subotu pronađena izlazna strategija i povratak na “fabrička podešavanja”: nastavak sporadičnih okupljanja, jednom nedjeljno, uz obnavljanje priče o tehničkoj vladi i prijevremenim izborima.

Samo, to je mač sa dvije oštrice, jer su nerealni zahtjevi i obećanja već data i tenzije podignute. Protesti u subotu, bez jasnog plana organizatora, mogli bi u etar da prospu do sada akumuliranu energiju građana.