Fudbalski genije koji je zadivo svijet nastupajući za Crvenu zvezdu i Milan, danas slavi svoj 52. rođendan. Savićević je živa legenda Crvene zvezde i Milana.

Neosporno je da je Genije jedan od najboljih fudbalera svih vremena na ex-Yu prostoru, ali ga čitava armija smatra jednim od najboljih igrača fudbala svih vremena, u rangu Pelea i Maradone! Za ove tvrdnje postoje veoma snažni argumenti. To je osvajanje titule Interkontinentalnog kupa i Kupa evropskih šampiona sa Crvenom zvezdom. Bitnije je to da je Dejo bio mozak i udarna pesnica Milana 1994. godine, kada im je praktično donio titulu Lige šampiona. Ne možemo da zaboravimo da se u finalnoj utakmici, najbolji igrač Barselone, Romario, bukvalno “nije vidio” na terenu. Upravo Romario je te godine proglašen za najboljeg igrača svijeta, iako je ostao u tamnoj sjenci Dejana Savićevića.

Dres Crvene zvezde nosio je od 1988. do 1992. i u proljećnom dijelu 1999. godine odigrao ukupno 118 takmičarskih utakmica i postigao 41 gol. Sa Zvezdom je osvojio tri šampionske titule 1990, 1991. i 1992. godine, jedan nacionalni kup 1990, Kup evropskih šampiona 1991. i Interkontinentalni kup 1991. godine.

Sa Milanom je osvojio tri titule prvaka Italije 1993, 1994. i 1996. godine, dva italijanska Superkupa 1993. i 1994, Ligu šampiona 1994. i Superkup Evrope 1994. godine. Od 1992. do 1998. godine odigrao je 97 mečeva u Seriji A i postigao 20 golova.

Dejo je karijeru počeo u rodnoj Podgorici u OFK Titograd. Od 1982 do 1988. godine je igrao za Budućnost. Zbog sjajnih igara zapao je za oko velikanima iz bivše Jugoslavije. Željeli su ga Zvezda, Partizan, Hajduk, ali on je odlučio da ode na Marakanu.

Koliko je Genije bitan Milanu i danas, najbolje govori činjenica da su mu i ove godine iz kluba na zvaničnom Tviter nalogu čestitali rođendan.

The best way to celebrate Savicevic’s birthday is by watching this iconic goal once more: #HBD Dejan
Festeggiamo il compleanno di Dejan ammirando ancora una volta il suo gol più bello: tanti auguri Genio pic.twitter.com/b2OW9Fdy87

— AC Milan (@acmilan) September 15, 2018

“Tražili su me tada Zvezda, Partizan i Hajduk, a ja sam odlučio da odem na Marakanu. Imao sam zbog toga problema u mom tadašnjem klubu, jer je Budućnost htjela da me proda Partizanu, a objektivno, najbolje uslove je nudio splitski Hajduk. Međutim, nikad nisam mešetario, Zvezdi sam dao riječ i nisam želio da je pogazim iako sam kasnije dobio bolje ponude Hajduka i Partizana. Nisam pogriješio, volim Zvezdu, naš najveći klub, i želja mi je bila da zaigram na Marakani“, otkrio je u jednom intervjuu Savićević.

Odmah po dolasku u Zvezdu sačekao ga je poziv za vojsku, a Savićević je jednom prilikom otkrio da je to bio odgovor Partizana na njegovu odluku o nastavku karijere.

“Bila je to svojevrsna “čestitka“ Partizana, častili su me pozivom u vojsku misleći da tako neću moći da potpišem ugovor sa Zvezdom, jer sam u kasarnu morao da se javim do 15. juna, a prelazni rok je počinjao 20. Međutim, sačekao sam nekoliko dana, potpisao ugovor 19. posle ponoći i odmah otišao u vojsku“.

Savićević je bio jedan od najzaslužnijih za osvajanje titule Kupa šampiona. Postigao je tri gola. Bio je strelac protiv Dinama iz Drezdena u Beogradu (3:0) i u revanšu u Nemačkoj (2:1), a sjajan gol postigao je protiv Bajerna u Minhenu, piše Kurir.rs.

1992. godine je prešao u slavni Milan, koji je tada bio jedan od najboljih klubova u Evropi. Svojm fantastičnim potezima na terenu odmah je kupio navijače, ali i postao ljubimac gazde Silvija Berluskonija.

Navijači i dan danas prepričavaju njegovu maestralnu partiju u finalu Kupa šampiona 1994. godine protiv Barselone (4:0). Bio je nezaustavljiv na tom meču! Asistirao je Masaru kod gola, a zatim lobovao golmana Zubizaretu sa oko 30 metara postigavši treći pogodak za Milan. Mnogi smatraju da je to jedan od najljepših golova u istoriji takmičenja.

{youtube}lOYegEVzN24{/youtube}

U Zvezdu se vratio u zimskom prelaznom roku 1999. godine. Odigrao je samo tri utakmice. Iako je planirao da na Marakani okonča blistavu karijeru, to se ipak nije desilo. Otišao je u Rapid iz Beča, gdje je od 1999. do 2001. godine na 44 ligaške utakmice postigao 18 golova.

Za reprezentaciju Jugoslavije odigrao je 56 utakmica i postigao 19 golova. Nakon uspješne karijere kratko se našao u ulozi selektora Jugoslavije. Nije se dugo zadržao u trenerskim vodama, ali je ipak ostao u fudbalu. Već duži niz godina uspješno obavlja funkciju predsjednika FS Crne Gore.