Video
Beskompromisna novinarka lista “Duga” Radislava Dada Vujasinović ubijena je prije 24 godine, 8. aprila 1994. godine u svom stanu u Beogradu. Pravde u ovom slučaju još nema, tako da su inspiratori, ubice, zataškivači i svi oni koji su učestvovali u opstruisanju i skrivanju istine još nepoznati.
Preporučeno
Tako je još od trenutka kada je prvobitna istraga okončana tvrdnjom da se poznata novinarka ubila iz lovačke puške, što su njena porodica i kolege uporno osporavali.
Od tada, 2009. u saopštenju okružnog tužioca u Beogradu pisalo je da se vodi istraga ubistva Dade Vujasinović, dok je 2017. godine iz Višeg javnog tužilaštva u Beogradu stigla informacija da je u toku predistražni postupak, jer Nacionalni forenzički institut u Hagu nije utvrdio uzrok smrti Dade Vujasinović, piše Telegraf.rs.
Njena porodica je ranije angažovala i privatnog balističara Zorana Jovanovića koji je utvrdio da je na fotelji pored Dadine, bila još jedna krvna grupa, što ukazuje da je u stanu bila još jedna osoba. Njegov nalaz dostavljen je tužilaštvu u decembru 1994. godine, ali je odbijen.
Balističar Vladimir Kostić 2008. godine obavio je niz vještačenja. On je predao sudu svoj nalaz u kome se navodi i da su u tijelu Dade Vujasinović pronađena dva filcana čepa, što bi značilo da je sebe usmrtila sa dvije patrone iz lovačke puške, odnosno da je u sebe morala da puca dva puta, što nije moguće.
Nakon toga, okružni javni tužilac u Beogradu u januaru 2009. godine, prekvalifikovao je slučaj u ubistvo umjesto samoubistva i pokrenuo pretkrivični postupak.
Komisija za istraživanje ubistava novinara više puta se suočila sa tvrdnjom da su dokazi izgubljeni, vjerovatno tokom NATO bombardovanja policijskog objekta, ali je na insistiranje Komisije sprovedena dodatna provjera i dokazi su pronađeni i poslati Nacionalnom forenzičkom institutu u Hagu.
Dada Vujasinović rođena je 10. februara 1964. godine u Čapljini (BiH). Diplomirala je na Filološkom fakultetu u Beogradu 1987.
Njeno ubistvo jedno je od tri još nerazjašnjena ubistva novinara u Srbiji, uz slučajeve Slavka Ćuruvije i Milana Pantića.
