Prvi kontakt između indijskog i britanskog matematičara, Ramanudžana i Godfrija Harolda Hardija, bilo je pismo koje je iz Indije stiglo u Kembridž, a u kojem se nalazilo pregršt dokaza, fomrula i rješenja, među kojima je bilo i do tada nepoznatih. U narednim godinama Hardi postaje mentor koji je mnogo toga naučio od svog učenika.

Ramanudžan je u Indiji radio sam, gotovo van svih tokova u zapadnoj matematici, a u sveskama u kojima je bilježio rezultate uglavnom nije bilo nikakvih izvođenja.

Postoji više tumačenja ovakvog načina rada, od onih prema kojima samouki matematičar nije ni umio da izvede dokaze, preko onih koja podsjećaju da je papir bio veoma skup pa je vjerovatno izvođenja ispisivao na tabli koja se briše, a prepisivao samo rezultate, pa sve do onih prema kojima Ramanudžan nije mislio da će neko osim njega imati uvid u ove spise.

Ramanudžanov dolazak na Kembridž izazvao je veoma oprečna mišljenja predavača, jer nisu svi u njegovom radu prepoznavali vrijednost. Osim toga, nesumnjivo su mu nedostajala neka bazična znanja i zanatska umjeća u rješavanju problema, pa je Hardi preuzeo na sebe zadatak da ga podučava, ali kasnije je priznao da je vrednije ono što je naučio on od njega nego znanje koje mu je prenio.

Za njegov rad o složenim brojevima mu je 1916. godine dodijeljena titula ekvivalentna današnjem doktoru nauka, a dvije godine kasnije primljen je u Kraljevsko društvo. Imao je 30 godina i prva je osoba u istoriji ovog društva koja je postala njegov član nakon što je prvi put predložena.

Krajem Prvog svjetskog rata Ramanudžanovo zdravstveno stanje se pogoršava. Dodatnu teškoću stvara njegova veganska ishrana, koja je bila povezana sa religijskim vjerovanjima, a u Londonu za vrijeme rata nije bilo uslova za pridržavanje ovakvog načina ishrane. Njemu je dijagnostifikovana tuuberkuloza i nedostatak više vitamina, a nakon što je 1994. godine analizirana njegova medicinska dokumentacija, utvrđeno je da je vjerovatno dijagnoza bila pogrešna i da je bolovao od amebijaze koja je bila izlečiva, ali se veoma teško dijagnostifikovala.

Nakon dužeg liječenja u Engleskoj, 1919. godie se vraća u Indiju, jer se pretpostavljalo da će to imati dobrog uticaja na zdravlje. Međutim, živio je još samo godinu dana, a do Hardija su stizale vijesti da se i nakon povratka kući bavio matematikom.

Po motivima Ramanudžanovog života nastalo je više predstava, filmova i romana, a najveću popularnost stekli su knjiga Roberta Kanigela „Čovjek koji je poznavao beskonačnost“ i istoimeni film koji je 2015. godine po njoj snimljen.

Ramanudžanovo ime nosi nagrada koja se dodjeljuje mladim matematičarima iz zemalja u razvoju, a datum njegovog rođenja, 22. decembar, Indija je 2011. godine proglasila Nacionalnim IT danom, piše portal  Elementarijum.