Ovo je za Radio Slobodna Evropa (RSE) rekao Giorgio Cafiero, izvršni direktor kompanije Gulf State Analytics, konsultantske kuće za geopolitičke rizike sa sjedištem u Vašingtonu, navodeći takođe da uprkos nekim malim razlikama Rusija i Iran dijele uglavnom usklađene interese na Zapadnom Balkanu.

“Postojeće linije razdora između prozapadnih i proruskih aktera u regiji su posebno relevantne u odnosu na procjene kako sukob između SAD, Izraela sa jedne i Irana sa druge strane, može da odjekne u ovom dijelu Evrope”, naglasio je Cafiero.

Bezbjednosni i diplomatski rizici?

Potrebno je razdvojiti “bezbjednosni i diplomatski aspekt” u odnosu na to kako se koja od šest država Zapadnog Balkana odnosi prema ratu u Iranu, ukazao je u razgovoru za RSE, Vuk Vuksanović, predavač inostrane politike i velikih strategija na Odsjeku za ratne studije londonskog King’s Collegea.

“Bezbjednosno, ako bismo govorili koje su zemlje potencijalno najranjivije na prelivanje nestabilnosti to su naravno, sa jedne strane Srbija, kao strateški najvažnija zemlja, ali mnogo više od Srbije to je Bosna i Hercegovina zbog istorijata koji je Iran tu imao tokom rata”, rekao je Vuksanović napominjući da “iranske mreže” danas nijesu toliko jake.

Tokom rata u BiH Teheran je slao oružije za Armiju BiH, često i pored embargana uvoz oružja. Iran je tada promovisao islamsko jedinstvo uprkos svoje šiitske pozadine i razdora sa sunitskim islamom koji je dominantan u Bosni i Hercegovini.

Iran je tokom rata u BiH (1992-95.) bio ključni saveznik Armije BiH, pružajući vojnu, obavještajnu i humanitarnu pomoć. Teheran je slao oružje, instruktore i dobrovoljce, uključujući pripadnike Revolucionarne garde i Hezbolaha, što je imalo za cilj podršku bošnjačkoj strani. Procjene o broju iranskih vojnika variraju, a neki obavještajni podaci navode i do 4.000 pripadnika.

Afera “Pogorelica”

Za odnose BiH i Irana prelomna je bila političko-sigurnosna afera “Pogorelica” iz 1996. godine koja je kulminirala upadom snaga IFOR-a (kasnije SFOR) u istoimeni kamp kod Fojnice nedaleko od Sarajeva. Snage NATO saveza su u bivšem lovačkom domu na planini Pogorelica otkrile centar za obuku koji su vodili iranski instruktori u saradnji sa bošnjačkom obavještajnom službom AID (Agencija za istraživanje i dokumentaciju).

Slučaj je bio ključni argument Sjedinjenih Država za zahtjev da svi strani dobrovoljci (mudžahedini) i iranski instruktori napuste Bosnu i Hercegovinu odmah nakon postizanja Dejtonskog mirovnog sporazuma (novembar 1995.).

Kako je kasnije u svojoj knjizi “To end The War” (Okončati rat) napisao američki diplomat Richard Holbrook koji je bio ključni posrednik u pregovorima o okončanju rata, Sarajevo je bilo suočeno s jasnim izborom: “Bosna je morala izabrati između Irana i Sjedinjenih Država. Nije mogla imati oboje”.

Tadašnje vlasti u Sarajevu nakon afere “Pogorelica” su prekinule sigurnosnu saradnju sa Teheranom i strateški se okrenile Sjedinjenim Državama.

“Teorijski je uvijek moguće da Balkan bude mjesto na kojem može da dođe do nekog vida sudara između Izraela i Irana zato što postoje relativno lake mete na Balkanu u odnosu na zapadne zemlje”, upozorio je Vuksanović.

Takođe je rekao da se ne može otpisati ideja “verske radikalizacije ili napade od strane radikalizovanih pojedinaca, takozvanih vukova samotnjaka” i podsjetio na incidente u Sarajevu 2011. i pucnjavu ispred američke ambasade i Beogradu 2024. kada je ispred Ambasade Izreala samostrijelom povrijeđen pripadnik žandarmerije.

U oktobru 2021. Mevlid Jašarević je ispalio više od stotinu metaka na zgradu Ambasade u Sarajevu i teško ranio policajca Mirsada Velića koji je bio u osiguranju objekta. Jašarević je osuđen na 15 godina zatvora zbog terorističkog napada.

Miloš Žujović, tada 25-godišnjak iz beogradske opštine Mladenovac 29. juna 2024. napao je policajca ispred izraelske ambasade.

Žujović je prelaskom na islam uzeo ime Salahudin, zakleo se na odanost vođi terorističke grupe takozvane Islamske države Abu Hafsu al-Hašimiju al-Kurejšiju. Incident se desio tačno na desetu godišnjicu otkako je Abu Bakr-Baghdadi proglasio tzv. kalifat Islamska država i sebe kalifom, 29. juna 2014. godine, govoreći iz Nuri džamije u iračkom Mosulu.

U trenutku najveće moći, kalifat je kontrolisao više od četvrtine teritorije Iraka i Sirije a prestao je da postoji gubljenjem zadnjih uporišta 2019. godine. U oktobru iste godine Abu Bakr-Baghdadi je ubijen tokom operacija američkih specijalnih snaga na sjeveru Sirije.

Policajac kojeg je povrijedio samostrijelom ga je iz samoobrane upucao. Žujović je preminuo od zadobijenih povreda.

Pored Srbije i Bosne i Hercegovine, Vuksanović, kao potencijalno ranjivu državu navodi i Albaniju u kojoj se nalazi opoziciona Organizacija narodnih mudžahedina Irana (MEK).

Kamp u Menzeu, malom selu u centralnoj Albaniji, dom je za oko 3.000 članova iranske opozicione Organizacije narodnih mudžahedina Irana.

Albanska vlada je pristala da ih primi na zahtjev Sjedinjenih Država i Ujedinjenih nacija i javno je otkrila dijelove ovog dogovora u martu 2013.

Po sporazumu sa američkim vlastima, prebacivanje više od 2.000 iranskih pripadnika organizacije u Albaniju započelo je 2016. Ubrzo nakon toga, MEK je izgradio kamp “Ashraf 3” u području Maneza, između Tirane i Drača, koji je postao baza iz koje djeluju.

Njihovo prisustvo u Albaniji dovelo je do prekida diplomatskih odnosa Albanije i Irana te čestih napetosti. Tako je serija cyber napada 2022., kako je u video izjavi tada rekao premijer Edi Rama, pogodila ključnu digitalnu infrastrukturu u Albaniji. Rama je odgovornost pripisao Islamskoj Republici Iranu, dok je odgovor Irana bio da su optužbe neosnovane i da “služe teorijama zavjere Amerike i Izraela”.

Šta je MEK?

MEK je osnovana u Iranu 1965. godine, kada je krenula u oružanu borbu protiv vladajuće dinastije Pahlavi, organizujući bombaške napade protiv šahove vlade i američkih ciljeva tokom 1970-ih te podržavajući ajatolaha Ruholaha Homeinija u Islamskoj revoluciji 1978-79.

Međutim, MEK se ubrzo nakon revolucije razišao s novim vlastma u Teheranu i bio je zabranjen u zemlji. Nakon toga je organizacija premještena u inostranstvo, nastavljajući svoje aktivnosti iz egzila.

MEK se kasnije preselio u Irak, odakle je tokom iransko-iračkog rata (1980-88.) vodio vojne operacije protiv Irana.

Američko Ministarstvo inostranih poslova proglasilo je MEK terorističkom organizacijom 1997. godine, ali ga je 2012. uklonilo s liste.

Ova organizacija je 2002. godine prva objavila da Iran ima tajni program obogaćivanja uranijuma. Nakon svrgavanja Sadama Huseina u martu 2003. bila je protjerana iz Iraka.

Isto navodi i Cafiero: “Albanija je, na primer, zauzela čvrst antiiranski stav, dok je Bosna i Hercegovina uložila napore da ograniči svoj angažman sa Islamskom Republikom uprkos istoriji 1990-ih kada su se dvije zemlje zbližile u kontekstu bošnjačke borbe i podrške koju je dobijala od Teherana”.

“Nasuprot tome, Srbija vodi nesvrstaniju inostranu politiku, što joj omogućava veću fleksibilnost u održavanju odnosa sa više globalnih aktera. Ovaj pristup je omogućio Beogradu da njeguje relativno pozitivne veze sa Iranom, istovremeno očuvajući snažne odnose sa Izraelom”, ukazao je Cafiero.

“Različiti stavovi prema Iranu na Zapadnom Balkanu u velikoj mjeri odražavaju šire orijentacije vanjske politike. Zemlje koje teže bližoj integraciji sa Sjedinjenim Državama i drugim zapadnim silama uglavnom su zauzele antiiranske stavove ili su se bar distancirale od njih” pojasnio je analitičar iz Vašingtona, Cafiero.

U odnosu na druge dvije države koje su članice NATO saveza, Vuksanović kaže da Sjeverna Makedonija i Crna Gora podržavaju akcije protiv Irana, ali i uz veoma oprezno pozivanje na diplomatiju.

Za Srbiju, Vuksanović kaže da mora “malo ozbiljnije da vaga”.

“Iako sada vidimo da je i Srbija počela da naginje malo više ovom izraelsko-američkom taboru zbog činjenice da je Vučić bio u Emiratima (22. marta) kada je osudio iranske napade na susedne arapske države”, rekao je Vuksanović dodajući da će i dalje Vučić morati da balansira zbog “činjenice da Iran nije priznao Kosovo, ali s druge strane Izrael mu je i dalje jedan od retkih kanala komunikacije sa Trumpovom administracijom”.

Kriza u Iranu otvara nove opsanosti Balkanske rute?

Na pitanje koliko je manipulacija migrantskim tokovima jedan od oblika hibridnog djelovanja Irana na Zapadnom Balkanu s obzirom da Agencija EU za azil upozorava da bi destabilizacija Irana, koji udomljuje milione izbjeglica, mogla pokrenuti novi migrantski talas prema Balkanu i Evropskoj uniji, Vuksanović je rekao:

“Rano je govoriti o Iranu kao i o potencijalnim migrantskim tokovima kao o produktu nekih hibridnih operacija Irana. Ali nesumnjivo je da postoji eho 2015. godne i lekcija koje je region izvukao iz tadašnje migrantske krize.”

Lekcija o kojoj Vuksanović govori je da svaka nestabilnost i sukob na Bliskom istoku ima potencijal da generiše nove izbjegličke i migrantske talase koji će prolaziti kroz Balkan zbog njegovog specifičnog geografskog položaja.

“Znači, izloženost”, kaže Vuksanović i dodaje da “ukoliko dođe do takvog sloma i novog talasa izbeglica s obzirom da se radi o većoj i strateški važnoj zemlji, Iranu, sve to ima mnogo veći potencijal da izazove mnogo veći šok migracija”.

Priliv bi bio veći, procjenjuje Vuksanović, poredeći ga sa Sirijom i građanskim ratom koji je u prošloj krizi bio glavni generator izbjeglica.

Prema podacima UNHCR-a, Agencije UN-a za izbjeglice, od kraja februara, između 600.000 i milion iranskih domaćinstava, do 3,2 miliona ljudi, pobjeglo je iz svojih domova. Većina bježi iz Teherana i drugih većih urbanih područja prema ruralnom sjeveru, izbjegavajući napade koji su započeli 28. februara.

U tom kontekstu Agencija Evropske unije za azil izdala je oštro upozorenje, u kome stoji da sa iranskom populacijom od približno 90 miliona ljudi, “čak i djelimična destabilizacija mogla bi da generiše kretanje izbjeglica neviđenih razmjera”.

Agencija je napomenula da bi raseljavanje samo 10 posto iranskog stanovništva bilo jednako veliko kao i najveći priliv izbjeglica posljednjih decenija.