Izvještaj Memorijalnog centra Srebrenica je rađen u okviru projekta “Istina, dijalog, budućnost“ koji je podržan od strane Vlade Ujedinjenog Kraljevstva.

Monitoringom je zabilježeno da najveći broj slučajeva negiranja genocida dolazi iz Srbije, gdje je zabilježeno 476 slučajeva negiranja, zatim slijedi Bosna i Hercegovina, odnosno bh. entitet Republika Srpska, gdje je zabilježeno 176.

Među akterima kao negatorima, najčešće se pojavljuje Milorad Dodik, član Predsjedništva BiH (31), zatim ministar unutrašnjih poslova Srbije Aleksandar Vulin (17) i Miodrag Linta, narodni poslanik u Narodnoj skupštini Srbije (15).

Na listi negatora genocida u Srebrenici našli su se i Branimir Kojić, predsjednik Opštinske organizacije porodica zarobljenih i poginulih boraca i nestalih civila Srebrenice, Gideon Greif predsjednik tzv. “Nezavisne međunarodne komisije za istraživanje stradanja svih naroda u srebreničkoj regiji u periodu 1992. – 1995. godine”, Aleksandar Vučić, predsjednik Srbije, Miloš Jovanović, predsjednik opozicione partije Srbije Novi DSS, Dragomir Anđelković, srpski istoričar i analitičar, Vladislav Jovanović, bivši ministar spoljnih psolova Srbije.

U negiranju genocida prednjači član Predsjedništva Bosne i Hercegovine Milorad Dodik, koji je pokrenuo i potpisao peticiju kojom se izražava stav o neprihvatanju zakona koji je nametnuo visoki predstavnik, ali kojom se isto tako izražava sraman stav da se “uz uvažavanje svih žrtava, u Srebrenici nije desio genocid” je i na taj način negirao genocid u Srebrenici.

Neprihvatanjem odluke Dodik je nastavio ne samo negirati genocid već i omalovažavati preživjele žrtve genocida.

Pored člana Predsjedništva Bosne i Hercegovine iz reda srpskog naroda, i opozicione stranke u bh. entitetu Republika Srpska u javnim medijima su iznijele svoj stav o neprihvatanju odluke visokog predstavnika i samim tim dale podršku negiranju genocida.

Prema podacima monitoringa se može jasno zaključiti da je bh. entitet Republika Srpska epicentar negiranja genocida u Bosni i Hercegovini, što je kontinuitet kada je riječ o prethodna dva izvještaja o negiranju genocida.

Kao negatorski mediji izdvajaju se srpski „Alo“, „Informer“, „Novosti“, „Kurir“, „IN4S“, „Pravda“ „Happy TV“, „Objektiv“, „Republika“, „Sputnik“, „Tanjug“, „Standard“, „RTS”, „Nezavisne Novine medij iz Srbije”, „Beta” i „Srbija danas.”

Ukupan broj medija koji su negirali ili poslužili kao platforma za negiranje genocida je 69.

Prema monitoringu, mediji u Srbiji su 476 puta negirali genocid direktno ili služili kao platforma, dok su u Hrvatskoj zabilježena dva slučaja negiranja. Prema dostupnim podacima, komercijalni medij „Alo“ iz Srbije je najaktivniji u negiranju genocida.

U procesu obrade podataka mediji su podijeljeni u dvije grupe: platforma za negiranje i direktno negiranje genocida.

Platforma podrazumeva medij putem kojeg se čin negiranja genocida komunicira s javnošću, dok je negiranje genocida od strane medija slučaj kada sam medij učestvuje u negiranju genocida.

Kao i u drugim pokazateljima, najveći broj je s područja Srbije (43). Zatim slijede mediji iz Bosne i Hercegovine (RS-18, FBiH-4), Crna Gore (3) i Hrvatske (1).

Među 20 negatorskih medija ulaze i mediji sa sjedištem u bh. entitetu Republika Srpska, a to su „RTRS“, „SRNA“, Glas Srpske“, „ATVBL“ i „Nezavisne novine“.