Sport i korona virus: Zašto samo u Bjelorusiji igraju fudbal

Zemlje sa dva geografski udaljena kontinenta, Evrope i Amerike, tokom pandemije virusa korona povezao je fudbal – jedino se u ove dvije zemlje još igraju nacionalni fudbalski šampionati.

Gotovo cijela Evropa je u karantinu, fudbala nema čak ni bez prisustva publike, ali za Bjeloruse to ne važi.

„Očekivao sam da će kvalitet fudbala biti mnogo lošiji – po UEFA listi, trebalo bi da bude lošije od liga u Srbiji i Hrvatskoj, a jače od Mađarske i Rumunije.

„Ovo je zaista mnogo bolje od rumunskog fudbala“, kaže sportski komentator Vladimir Novaković, čija je televizija Sport klubotkupila prava na prenose jedine evropske lige koja se igra bez smetnji.

Glavni uzrok leži u predsjedniku države – Aleksandar Lukašenko preporučio je sunarodnicima da piju votku da bi pobijedili bolest, podržavši nastavak sportskih takmičenja širom zemlje.

„To nije neobično – Bjelorusija i inače živi mimo svijeta.

„Iako se često diči da je geografski središte Evrope, ona već više decenija pod Lukašenkom živi mimo svijeta“, kaže nekadašnji ambasador Srbije u Minsku Srećko Đukić.

Bjelorusija je do sada zabiljžila 152 slučaja obolelih od korona virusa, od kojih se 32 oporavilo, a smrtnih slučajeva nije bilo.

Kakav se fudbal igra u Bjelorusiji?

Vuk Rašović prije četiri godine bio je najprije sportski direktor, pa onda i trener Dinama iz Minska, jednog od velikih klubova Bjelorusije.

„Dinamo Minsk je najveći klub, najpoznatiji još iz doba SSSR-a koji je i u to vreme osvajao titule.

„Bate Borisov je u posljednje dvije decenije pokrenuo napredak, malo i uz pomoć države, a malo uz pomoć jednog sjajnog sportskog radnika“, govori Rašović za BBC na srpskom iz Ujedinjenih Arapskih Emirata gdje se sada bavi trenerskim poslom.

Rašović kaže da je u poslednje vrijeme među favorite dospio i Dinamo iz Bresta, prije svega kroz veće platežne mogućnosti.

Sportski komentator Vladimir Novaković kaže da i ostali timovi u ligi uspijevaju da dovedu zanimljive igrače.

„Ima puno talentovanih igrača iz bivšeg Sovjetskog Saveza – univerzitetski tim Energetik-BGU doveo je dvojicu Uzbekistanaca, a jedan od njih viđen je da već na ljeto ode u neku ozbiljniju ligu.”

Kao glavnu prepreku da fudbal bude još atraktivniji, Novaković navodi činjenicu da su timovi uglavnom opredijeljeni za odbranu svog gola, mada to ne sprječava iznenađenja.

„Osnovna razlika je što se u srpskom fudbalu svi sklanjaju najjačim timovima – ili bježe u defanzivu, ili se uopšte ne trude.

„Ovdje toga nema, vodeći timovi su izgubili utakmice u prvim kolima i sve su utakmice neizvjesne, na gol razlike – mnogo je ujednačenije nego kod nas.”

Bjeloruske terene od srpskih razlikuje i daleko mirnija atmosfera na tribinama i oko stadiona jer velikih rivaliteta zapravo – nema.

„Rivalitet postoji samo kad igraju Dinamo Minsk i Bate Borisov, ali je to sve mnogo mirnije, drugačije.

„Nezamislivo je da neko ne podržava Dinamo ili Bate kad igraju međunarodnu utakmicu bez obzira za koga inače navija – oni nisu u tim ekstremima kao što smo mi“, kaže Vuk Rašović.

Na kakvim stadionima se igra fudbal u Bjelorusiji?

Na televizijskim prenosima vidi se i da rijetko koji teren ima tribine sa svih strana, a i postojeće su slabo popunjene.

„Većina stadiona je sa manje od 4-5 hiljada gledalaca, veoma su mali.

„Stadioni su rekonstruisani jer je struktura lige čudna – bar pola lige su klubovi nastali ili kupljeni u 21. vijeku, a onda su građeni i stadioni“, kaže novinar Vladimir Novaković.

Sa Novakovićem je saglasan i Vuk Rašović koji je u Srbiji, kroz igračko i trenersko iskustvo sa Partizanom, putovao po srpskim stadionima.

„Imaju mnogo bolju infrastrukturu nego u Srbiji, posebno kada se porede klubovi iz unutrašnjosti“, kaže Rašović.

Bjeloruski fudbal još nešto razlikuje od srpskog, ali i brojnih evropskih liga – u većini, igra se na vještačkoj podlozi.

„To je standard u svim zemljama iz hladnijih područja, kojima sezona počinje u proljeće, a završava se u jesen“, zaključuje Vladimir Novaković.

Koliko će potrajati bjeloruska liga?

Sudeći po riječima nekadašnjeg ambasadora Srbije u Minsku Srećka Đukića, odgovor na to pitanje zna jedan čovjek.

„To je jedan populistički režim, pa je tu jasno kakva je odgovornost i proces donošenja odluka.

„Lukašenko vješto upravlja polarizacijom društva na narod i njemu bliske oligarhe koje često zna i da osudi, oduzme imovinu, ali i pusti i pomiluje.”

Neprikosnoveni lider Bjelorusije koji ovom zemljom vlada više od četvrt vijeka odabrao je drugačiji način upravljanja krizom oko korona virusa od ostatka Evrope.

„Bjeloruse karakteriše zakonoposlušnost – ja u Evropi ne znam za narod koji više poštuje zakon.

„Narod će slušati šta Lukašenko kaže, a on uz to ima i brojan i tehnički opremljen represivni aparat pa bez većih problema zavodi red u svim situacijama“, kaže Đukić.

U skladu sa tim, bjeloruske sportske simpatije i nade nikada nisu sasvim polagane u fudbal, već u sport na kome se često pojavi i sam predsjednik Lukašenko.

„Na hokeju je uvek po 20 hiljada ljudi, a mi smo redovno igrali fudbal pred hiljadu ljudi.

„Oni vole fudbal, ali mali broj ljudi je zaista zainteresovan za nešto sem velikih utakmica – šampionat nije pretjerano popularan u Bjelorusiji“, kaže fudbalski trener Vuk Rašović.

Ipak, korona virus je preokrenuo stvari.

„Svi sada prate bjelorusku ligu – analitičari, skauti širom Evrope, čak i ljudi koji inače prate samo najjačih pet liga“, kaže novinar Vladimir Novaković.

Preporučeno