Video
U komentaru pod naslovom “Na kraju samo još Kina? Srpska politika klackalice je pri kraju”, švajcarski dnevnik piše da je doktrina Beograda o “četiri stuba spoljne politike” na prvi pogled mogla da djeluje razumljivo, pošto “mala zemlja poput Srbije” u multipolarnom svetu “ne može da igra na kartu samo jednog snažnog partnera”.
Ta je politika, piše dnevnik, “dobro funkcionisala gotovo dvadeset godina i omogućila državnom vrhu prostor za delovanje, a Beograd je na međunarodnoj pozornici često igrao ulogu koja je izvan njegove lige”.
List piše da je Vučić početkom prošle godine gajio velike nade da će sa dolaskom Donalda Trampa u Bijelu kuću biti otvoreno novo poglavlje u odnosima sa SAD, s obzirom da postoje mnoge dodirne tačke između Trampove ideologije Učinimo Ameriku ponovo velikom (MAGA) i nacionalizma Vučićeve Srpske napredne partije (SNS). ” Ta se računica izjalovila”, zaključuje NZZ.
Sa druge strane, Srbija je uz Bjelorusiju jedina evropska zemlja koja nije uvela sankcije Moskvi, ali je Kremlj ipak razbijesnelo to što je snabdijevala oružjem Ukrajinu i “optužio je Beograd za dvoličnost”. “Moskva sada kao polugu koristi zavisnost Srbije od ruskog gasa” tako što stalno “odlaže dugo oćekivani ugovor o isporuci gasa”, piše NZZ.
NZZ ocjenjuje da je Srbiji leđa okrenuo i njen do sada najtolerantniji partner, Evropska unija.
“Pristupni pregovori Brisela i Beograda napreduju brzinom puža, a od 2021. godine nema nikakvog pomaka, uglavnom zato što se stanje vladavine prava i medijskih sloboda u Srbiji pogoršalo, umjesto da postane bolje. Dugo su obije strane održavale privid da su zainteresovane za što brže članstvo” Srbije u EU, piše NZZ.
Dnevnik pojašnjava da je politika četiri stuba, koja se sada polako raspada, nastala nakon “šoka” koji je 2008. godine izazvalo jednostrano proglašenje nezavisnosti Kosova. Tada su, piše NZZ, Moskva i Peking ponudili Srbiji da joj budu saveznici i da u međunarodnim forumima i u Savetu bezbjednosti rade protiv nezavisnosti Kosova, dodaje list.
“Pitanje Kosova je bilo to što je Srbima mnogo prije nego mnogima na Zapadu pokazalo da je ‘multipolarni svijet’ više od obične kinsko-ruske propagande i da je to bila strategija za pomjeranje geopolitičkog uticaja. I na tome je Beograd htio da gradi”, piše dnevnik.
“Bliske veze sa Rusijom i Kinom Beograd je povremeno uspijevao da pretoči u politički kapital prema Zapadu”, ocenjuje NZZ.
“Ali politika klackalice koju vodi Beograd bila je prvenstveno namijanjena domaćoj javnosti. Jedan pogled na trgovinske statistike pokazuje da je Srbija čvrsto integrisana u ekonomski prostor EU i okružena članicama NATO. Međutim, u Srbiji Vučić je mogao da se predstavlja kao veliki državnik koji njeguje odnose sa svjetskim moćnicima”, piše NZZ.
To je u Srbiji nailazilo i na dobar prijem, između ostalog i zato što je budilo sjećanje na eru nesvrstanih i na Josipa Broza Tita, koji je bivšu Jugoslaviju tokom hladnog rata vješto vodio između blokova, ocenjuje NZZ.
“Ali Srbija nije Jugoslavija, a Vučić nije Tito. Zemlja je isuviše mala da bi igrala ulogu nekakve sile srednje veličine, koja se priklanja čas jednoj, čas drugoj strani, da bi ostvarila svoje ciljeve. A konfrontacija Rusije i Evrope sve više smanjuje prostor za to”, piše NZZ.
Jedino se još smeška Kina koja je Srbiju izabrala kao “logističko čvorište pred kapijama EU”, i gdje neometana regulativom EU može da realizuje infrastrukturne projekte svog novog puta svile, piše dnevnik.
Ali iako je odnos Pekinga i Beograda prilično harmoničan, “Kina nikada neće moći da kompenzuje ekonomsku ulogu EU”, piše NZZ, ocjenjujući i da Vučić ima konkurenta u mađarskom premijeru Viktoru Orbanu, sa kojim Kina još mnogo rađe sarađuje.
Preporučeno
“Igra sa četiri stuba se primiče kraju. To dodatno potkopava Vučićev već poljuljani autoritet. Zadatak njegovog naslednika ili naslednice biće da se opredijeli za pravog saveznika u novom geopolitičkom okruženju. EU sa reformom politike proširenja treba da se pripremi za to”, zaključuje NZZ.
