Ovogodišnju Nobelovu nagradu za književnost Nobelov komitet dao je Kazuu Išiguri i to zahvaljujući romanu “Ostaci dana” (Remains of the Day).

To je djelo o Stivensu, batleru koji radi na jednom britanskom imanju između dva svjetska rata, ekranizovano je sa Entonijem Hopkinsom u glavnoj ulozi.

Stivens u knjizi i filmu žrtvuje šansu da uđe u vezu sa domaćicom kuće, koju u filmu igra Ema Tomson, zbog potpuno iracionalne lojalnosti prema svom poslodavcu.

{youtube}dsH83p_mfEs{/youtube}

U ovom romanu Išiguro je vrhunskim književnim umjećem oslikao jedan svijet u nestajanju, kroz sudbinu čovjeka koji u ostacima dana na sjetno melanholičan način govori o tragici života, neostvarenoj ljubavi, dužnosti, dostojanstvu i odanosti.

S finom ironijom, i bez trunke sarkazma, Išiguro majstorski uspijeva da dočara specifičnost engleskog humora, prezir prema američkim novotarijama ili razmišljanja o odanosti i vjernosti. Zahvaljujući japanskom porijeklu Išiguro je, sa jasnije distance, mogao da vidi i prepozna ono najkarakterističnije i najprepoznatljivije u njegovoj novoj domovini, ocjena je kritičara, kao i da je film snimljen po romanu “jedan od rijetkih koji je uspio savršeno da dočara magiju pisane riječi”.

“Ostaci dana” najpoznatiji su Išigurov roman, ali je Nobelovu nagradu vjerovatno dobio za svoje djelo iz 2005. godine “Ne daj mi nikada da odem”.

Išiguro se hrabro otisnuo u novi žanr SF romanom “Ne daj mi nikad da odem” čija je tema “veoma snažna, opominjuća i aktuelna, na prvi pogled uznemirujuća, ali duboka emotivna”, ocijenili su  britanski kritičari. Ovo djelo ekranizovano je sa Kirom Najtli, Keri Maligan i Endruom Grafildom u glavnim ulogama.

{youtube}N2AI2yzODDY{/youtube}

U romanu, kao i filmu, prati se priča o prijateljstvu, ljubavi, ljubavnom trouglu, a zapravo je to priča o ljudskom biću, njegovom smislu, njegovoj veličini. Ljupka i draga djeca, junaci ovog romana, zapravo su klonovi. Čovječanstvo zatvara oči pred tim da, jednom stvoreno, na bilo koji način, ljudsko biće je dio prirode i ne može mu se oduzeti pravo na emocije, na sopstveno tijelo i sopstveni izbor za život, poručuje Išiguro.

Zanimljiv je i tretman stvaralaštva u Išigurovoj viziji budućnosti, on umjetnost i pravu ljubav smatra jedinim sredstvima da se izbjegne odnosno odgodi neizbježno.

Pošto je rođen u Japanu, a odrastao u Britaniji, njegovih osam romana prostiru se na svim kontinentima i u svim epohama, ali uglavnom govore o unutrašnjem biću glavnih protagonista.

On elegantno piše o istoriji, odanosti i disciplinovanom stoicizmu usred velikog bola.

Sara Danijus, trajni sekretar Švedske akademije, opisuje Išigurov stil kao “mješavinu Džejn Ostin i Franca Kafke… uz dašak Marsela Prusta”, dodajući da “je stvorio svoj autentični estetski univerzum”.

Romanom “Slikar prolaznog svijeta” Išiguro se vraća u svoj zavičaj – Japan.

“Slikar prolaznog svijeta” zahvata sve velike Išigurove teme i pripovjedačke postupke: promašene živote čije se niti odmotavaju kroz sjećanja, teške istorije, oklijevanja, pogrešne izbore i (ne)svjesno poricanje odgovornosti za sopstvene postupke i odluke, kao i nepouzdanog naratora iz prvog lica, koji s jedne strane ograničava čitaoca da stekne realniju sliku okruženja u kome se radnja romana odigrava, ali s druge produbljuje uvid u unutrašnji kompleksni i, vrlo često, “ambivalentni i konfliktni svijet glavnog junaka”, napisao je jedan od britanskih kritičara.

Roman je osvojio “Vajtbredovu nagradu za knjigu godine” i ušao u najuži izbor za Bukera, što će Išiguru poći za rukom još tri puta u karijeri (osvojiće ga 1989. za “Ostaci dana”), svrstavajući se tako u red najuspješnijih autora od osnivanja ove prestižne svjetske književne nagrade.

Čitaoce posljednjeg romana “Zakopani džin” (2015.) Išiguro transportuje u fantastični svijet zmajeva i magije, stvorivši nešto što “Gardijan” naziva: “‘Igrom prijestola’ sa savješću”.

Osam romana je Išiguro napisao do sada., pet je već objavljeno kod nas. Izdavačka kuća “Dereta” objavila je četiri: “Ostaci dana”, “Slikar prolaznog sveta” i “Zakopan džin “, a “Plato” dva: “Ne daj mi nikada do odem” i “Neutešna”.

“Zakopan džin” je Išigurov prvi roman nakon desetogodišnje pauze i govori o strahotama zaborava i snazi sjećanja, donosi snažnu parabolu o ljubavi, osveti i ratu, piše b92.net.