Marina Abramović je jednom rekla: Umjetnik mora da posmatra simbole svog djela kao znake za različite scenarije svoje smrti. U slučaju ovih pisaca – ti scenariji su se i ostvarili.

Vladislav Petković Dis

Pjesmu “Utopljene duše” koju je Vladislav Petković Dis napisao 1911. godine, završio je stihovima: “Gledeći dugo taj magleni veo, kamo se dani moji razasuše, širi se pokrov velik, prostran, beo, pod kojim leže utopljene duše”. Šest godina kasnije, Dis je i sam postao jedna od tih “utopljenih duša”.

Naime, Dis je za vrijeme Prvog svjetskog rata, preživio povlačenje preko Albanije, odakle je prebačen na Krf, a zatim transportovan u Francusku. Pri povratku u Grčku, brod na kome je plovio presrijeće i potapa njemačka podmornica kod Krfa.

Danilo Kiš

Danilo Kiš u svojoj “Enciklopediji mrtvih”, u istoimenoj priči koja nosi i podnaslov Čitav život, navodi da se junakinja, čiji odlazak u čudnovatu biblioteku pratimo, probudila iz sna i zapamtila očeve slike na kojima je jedan cvijet, jedan neobičan cvijet, nalik na neku golemu oljuštenu i raspuklu pomonadžu, ispresijecanu tankim crvenim linijama poput kapilara. Bila je to mapa bolesti njenog oca, odnosno raka na plućima od kojeg je i preminuo. Isto kao i Danilo Kiš, šest godina po objavljivanju tog djela.

Bohumil Hrabal

Bohumil Hrabal, jedan od najzačajnijih čeških pisaca 20. vijeka, u nekoliko svojih knjiga provlači motiv samoubistva glavnog junaka koji skače sa prozora petog sprata. Početkom februara 1997. godine, u 82. godini, on je ležao na petom spratu jedne praške bolnice i u jednom trenutku odlučio da ustane i otvori prozor. SvJedoci su pričali da je Hrabal pokušao da nahrani golubove i ispao kroz prozor. Ipak, utvrđeno je da je pisac izvršio samoubistvo upravo na isti način kao i njegovi junaci. Konkretan razlog za to nije poznat.

Aleksandar Puškin

Puškin, otac moderne ruske književnosti, u mnogim svojim djelima provlači motiv dvoboja što nije slučajno jer su za vrijeme njegovog života u Rusiji dvoboji bili vrlo česta pojava. Veliki pisac je upravo u jednom dvoboju poginuo. Puškin je 1837. optužio D’Antesa da se udvara njegovoj ženi. D’Antes je pucao prvi i pogodio pisca u stomak. Puškin je pao, podigao se na koljena, uperio u protivnika i pokušao da opali. Pošto je pištolj bio mokar od snijega, dozvolili su mu da ga zamijeni. Uperio je i ovaj put, ali samo je okrznuo D’Antesa. Nakon toga su pokušali da zacijele Puškinovu ranu, ali dva dana kasnije, slavni pisac je preminuo.

Izvor: Noizz.rs