Potrošači zapravo ne znaju šta takav ukus sadrži.

Od vode s ukusom, preko voćnih jogurta, do sosa za tjesteninu – na svim tim pakovanjima, kao i na mnogim drugima, nerijetko se mogu videti oznake da sadrže uprirodne ukuse”.

To je, zapravo, najčešća oznaka na brojnim namirnicama koje kupujemo, a da zapravo ne znamo šta podrazumijeva i koliko su ti ukusi uopšte prirodni. Potrošači osim toga ne znaju da i namirnice s tom oznakom mogu biti upitnog kvaliteta. 

Američka Uprava za hranu i ljekove definiše prirodne ukuse kao sastojke koje se dobijaju iz biljaka (dakle iz voća, povrća, začina, bilja, kore i korenja) ili od životinja (meso, plodovi mora, jaja i mlečni proizvodi) čija je glavna funkcija dodavanje ukusa, a ne ishrana. 

Ukus se može ekstrahirati zagrijavanjem, fermentacijom, destilacijom ili drugim postupcima.

– Postoje hemikalije koje čine ukus ove hrane ili prirodnih sastojaka, poput benzaldehida, na primjer – kaže dijetetičarka Alison Bejker za OpenFit.com, a prenosi HuffPost. 

– Benzaldehid se nalazi u siru, pečurkama i bademima, na primjer. Može se izvući iz te hrane i koristiti za aromatizovanje drugih namirnica – objašnjava. Vještački ukusi, s druge strane, dolaze iz neprehrambenih, sintetskih izvora.

Primjer bi bila vještačka aroma vanilije, čiji je glavni sastojak sintetički proizveden vanilin, za razliku od prirodne vanilije koja bi se dobijala s Madagaskara, iz Indonezije ili Meksika – kaže, Lilijen Ver, profesor prehrambenih nauka sa Univerziteta Čepmen.

Iako se na prvi pogled može činiti da je bolje nabavljati hranu s prirodnim ukusom, jer je ona kvalitetnija, nije nužno tako, upozoravaju stručnjaci, jer i prirodne i vještačke ukuse ‘miješaju’ hemičari u laboratorijima, čiji je službeni naziv – aromatičari.

Prirodne i vještačke verzije istog ukusa mogu biti gotovo identične u hemijskom sastavu, jedina razlika je izvor, odnosno njegovo porijeklo. Tako i prirodni ukusi mogu sadržavati sintetičke konzervanse, emulgatore, otapala i druge ‘slučajne dodatke’.