Video
“Pravo na pretpostavku nevinosti, kao sastavni dio prava na pravično suđenje, kao i pravo na privatnost, kao ustavna i konvencijska prava, mogu biti ozbiljno ugroženi objavljivanjem fotografija i snimaka privođenja, naročito kada takvi prikazi stvaraju izraženu percepciju krivice prije pravosnažne presude”, kaže profesorica Spaić.
Ona podsjeća da u našem zakonodavnom okviru za razliku od nekih drugih, ne postoji zabrana niti ograničenje u odnosu na prezentovanje lica u odnosu na koje postoji osnov sumnje da su izvršili krivično djelo.
“Demarkaciona linija između prava javnosti da zna i prava na privatnost odnosno prava na pravično suđenje, prelazi se u trenutku kada informisanje prerasta u stigmatizaciju, odnosno kada medijski prikaz osumnjičenog u lisicama i pod policijskom pratnjom, spektakularnih privođenja pa tako proizvodi vizuelizacije presuđivanja, poniženja i degradacije”, kaže Spaićeva.
Savremeni izazov, prema njenim riječima, nije samo u kontroli narativa javnih vlasti, već u kontroli vizuelne komunikacije, koja u digitalnom dobu pretpostavku nevinosti transformiše u pretpostavku krivice.
“Ovo pitanje mora biti sagledarno kroz dvije komplementarne dimenzije ove pojave: prve, koja se odnosi na pretpostavku nevinosti kao sastavni dio prava na pravično suđenje EKLJP i drugu, koja obuhvata zaštitu privatnosti i dostojanstva optuženo kao naglašene vrijednosti Konvencije”, kaže Spaić.
Spaić analizira praksu Evropskog suda za ljudska prava (ESLJP), navodeći presude Peša protiv Hrvatske (2010) i Gutsanovi protiv Bugarske (2013).
“Evropski sud za ljudska prava naglašava da izjave visokih državnih zvaničnika imaju posebnu težinu i mogu u značajnom uticati na percepciju javnosti, pa zbog toga čega takve izjave zahtijevaju posebnu obazrivost u kontekstu zaštite pretpostavke nevinosti”, podsjeća profesorica.
U slučaju Peša protiv Hrvatske, u kontekstu zaštite prava na pravično suđenje Sud podsjeća da je „zabranjeno preuranjeno izražavanje od strane samoga suda mišljenja da osoba optužena za krivično djelo kriva prije nego joj je to dokazano prema zakonu ali takođe obuhvaća i izjave državnih dužnosnika koje ohrabruju javnost da vjeruje da je osumnjičenik kriv i prejudiciraju ocjenu činjenica od strane nadležnih sudskih vlasti“.
“Dodatno, isti sud zauzima stav da su način hapšenja i javnog predstavljanja optuženog i kasnije osuđenog , u kombinaciji sa izjavama nadležnih organa, doprinijeli njegovom prikazivanju kao krivog, te da vlasti nijesu ispoštovale njegovo pravo na pretpostavku nevinosti, kao dio prava na pravično suđenje”, navodi Spaić govoreći o slučaju Gutsanovi protiv Bugarske.
Primjeri razvijenih evropskih zemalja
Razmatra i primjere iz razvijenih zemalja kao što su Norveška, Francuska i Njemačka.
Norveški zakon zabranjuje fotografisanje i snimanje optuženih na putu ka sudu ili iz njega, osim uz pristanak ili posebnu dozvolu suda.
“U njihovom Zakonu u sudovima se proprisuje: Tokom vođenja glavnog pretresa u krivičnim predmetima zabranjeno je fotografisanje, filmsko snimanje, kao i snimanje za radio ili televiziju. Takođe je zabranjeno fotografisati ili snimati osumnjičenog ili osuđenog na putu ka sudskom ročištu ili sa njega, kao i tokom boravka u zgradi u kojoj se održava ročište, osim ako on na to ne pristane. Ukoliko za to postoje posebni razlozi, sud može tokom glavnog pretresa odobriti izuzetak od ove zabrane, pod uslovom da se ne može pretpostaviti da će to imati štetne posljedice po vođenje postupka i da drugi razlozi ne govore odlučno protiv toga. Prije donošenja takve odluke, stranama se mora dati mogućnost da se izjasne“, citira Spaićeva.
Ova zabrana, kako objašnjava, ima uporište u vrijednostima i ciljevima zaštite autoriteta pravosuđa, pravičnosti postupka, i prava optuženog na privatnost i dostojanstva, pa u tom smislu predstavlja legitimno ograničenje slobode izražavanja u smislu EKLJP.
“Mediji koji objave već snimljenu fotografiju ne mogu automatski snositi odgovornost, već se mora posebno cijeniti njihov doprinos raspravi od javnog interesa i okolnosti pod kojima je fotografija nastala i objavljena (Egeland and Hanseid v. Norveška,). U ovom predmetu Evropski, za razliku od nacionalnih sudova, smatrao je da sankcionisanje objavljivanja fotografija optužene nije bilo nužno u demokratskom društvu, naglašavaći značaj konkretne i individualizovane procjene u svakom pojedinačnom slučaju, kako bi se obezbijedila pravična ravnoteža između slobode medija i zaštite drugih legitimnih interesa”, kaže Aneta Spaić.
Francuski sistemgaji jedan od restriktivnijih pristupa u Evropi i izričito ograničava objavljivanje slika osoba koje nijesu pravosnažno osuđene sa lisicama ili pritvoru bez pristanka.
“Ovaj normativni okvir dopunjen je i krivičnopravnim i medijskim pravilima koja sankcionišu neprimjereno izvještavanje, pa francuski Zakon o slobodi štampe, izričito zabranjuje objavljivanje slike lica koje nije pravosnažno osuđeno, ukoliko takva slika prikazuje osobu u lisicama ili pritvoru, bez njenog pristanka, čime se normativno štiti pretpostavka nevinosti i dostojanstvo pojedinca. Takođe, sudska praksa pokazuje visok nivo senzibiliteta prema zaštiti reputacije i privatnosti optuženih, pa se francuski pravni sistem jasno pozicionira kao sistem koji ne štiti samo pravičnost postupka, već i autonomnu vrijednost ljudskog dostojanstva i privatnog života u javnoj komunikaciji”, objašnjava profesorica na Pravnom fakultetu.
Njemačko pravo štiti opšte pravo ličnosti kroz test proporcionalnosti i sprečavanje efekta javnog sramoćenja. U Zakonu o autorskom pravu se propisuje da se „fotografije (portreti) smiju se distribuirati ili javno prikazivati samo uz pristanak lica koje je na njima prikazano“, pa se pravo osumnjičenih, i optuženih tretiraju kao dio opšteg prava ličnosti.
“U tom kontekstu, medijsko izvještavanje, uključujući objavljivanje fotografija, podliježe ustaljenom testu proporcionalnosti, pri čemu se posebno cijeni da li takvo izvještavanje doprinosi raspravi od javnog interesa ili neopravdano stvara utisak krivice prije pravosnažne presude. Sudska praksa razvila je standarde prema kojima identifikacija optuženog, naročito putem fotografija, može biti nedopuštena ukoliko dovodi do stigmatizacije ili „proizvodi efekat javnog sramoćenja (Prangerwirkung), odnosno nesrazmjerno zadiranja u pravo ličnosti“, čime se njemački model pozicionira kao sistem koji kroz balansiranje prava osigurava i efektivnu zaštitu pretpostavke nevinosti i dostojanstva pojedinca”, kaže Spaićeva.
Profesorica Univerziteta Crne Gore zaključuje da sudska praksa ESLJP ne uspostavlja zabranu objavljivanja fotografija optuženih, već razvija test balansiranja, u kojem se pravo javnosti na informisanje, uključujući i vizuelno izvještavanje, suprotstavlja pravu na privatnost i pretpostavci nevinosti.
Uspostaviti pravila, uz mogućnost odstupanja u slučajevima pretežnog javnog interesa
Naglašava da se u Crnoj Gori razvila procesna praksa prema kojoj se optuženi pred sud-neposredno pred sud-sudiju, dovode bez vidljivih sredstava prinude, osim kada su ona nužna iz bezbjednosnih razloga, čime se implicitno afirmišu standardi pretpostavke nevinosti i zaštite dostojanstva, iako takvo pravilo nije izričito propisano.
“Ovakav pristup otvara šire pitanje dosljednosti našeg pravnog sistema, jer ako je cilj spriječiti formiranje percepcije krivice kod sudije kao profesionalnog, nepristrasnog, obučenog i edukovanog odlučioca, postavlja se pitanje zašto bi javnost, koja takve profesionalne garancije nema niti bi trebalo imati, bila izložena informacijama ili prikazima koji snažno impliciraju krivicu”, kaže ona.
U tom smislu, po mišljenju profesorice, dosljedna primjena konvencijskih standarda zahtijevala bi da se isti princip zaštite pretpostavke nevinosti primjeni i proširi i na ovaj segment javne komunikacije, posebno u pogledu objavljivanja fotografija i snimaka optuženih, kako bi se spriječilo formiranje preuranjenog utiska o krivici u javnosti.
Preporučeno
“Dakle, u odnosu na medijsko izvještavanje i objavljivanje fotografija i snimaka dovođenja optuženih u sud, normativno preciziranje bi bilo opravdano, ali ne kroz zabranu, već kroz uspostavljanje načelnog pravila prema kojem takvi prikazi nijesu dozvoljeni ukoliko stvaraju utisak krivice ili narušavaju dostojanstvo lica, uz mogućnost odstupanja u slučajevima pretežnog javnog interesa”, zaključila je Spaić.
