U tužbi, advokatska kancelarija Siniše Gazivode, između ostalog navodi da je Vlada CG nezakonito razriješila Brđanina sa dužnosti direktora sa netačnim i neutemeljenim obrazloženjem da Odbor za bezbjednost i odbranu prethodno nije prihvatio dva posebna periodična izvještaja direktora Policije iz 2022. godine.

“Oba pomenuta posebna izvještaja, zbog činjenice da nisu blagovremeno razmatrana od strane Odbora za bezbjednost i odbranu u prošlom skupštinskom sazivu smatraju se prihvaćenim, što je potvrdio i Upravni sud sa identičnim pravnim stavom kao u presudi povodom imenovanja ranijeg direktora Agencije za nacionalnu bezbjednost”, piše u tužbi u koju je Standard imao uvid.

Navedeno je da je Vlada CG donošenjem pobijanog rješenja postupila suprotno članu 8 Zakona o u upravnom sporu kojim je propisano da su odluke donijete u upravnom sporu obavezujuće. Takođe, Vlada CG nije mogla, nije smjela niti može da slobodno cijeni sadržinu presude već je imala i ima zakonsku obavezu da je vezana pravnim shvatanjem i primjedbama suda izraženim u presudi, piše u tužbi.

U tužbi se podsjeća da je u odbrani vladavine prava, odnosno zakona i sudske presude jedno vrijeme istrajavao i premijer kada je 31.01. 2024. godine javno izjavio sljedeće: “Mislim da je gospodin Brđanin u punom mandatu. Ja ne bih volio da se igram galimatijasa kao 43. Vlada….”:

“Međutim, poslije izvjesnog vremena, tačnije u noćnim časovima 3.marta 2024 godine, i premijer i tužena, vjerovatno vođeni političkim razlozima, narušavajući političku neutralnost policije propisanu u članu 14 stav 1 Zakona o unutrašnjim poslovima, odstupaju od obaveze u odnosu na predmetnu presudu Upravnog suda, i tužena, bez održavanje sjednice, uz upotrebu neke od aplikacija za poruke i govor, donosi nezakonitu odluku o razrješenju direktora Policije, tj. pobijano rješenje”, stojii u tužbi.

Vlada je time prekršila član 6 stav 1 Evropske konvencije za zaštitu ljudskih prava, jer Evropski sud za ljudska prava dosljedno naglašava da postoji obaveza izvršne, zakonodavne i svake druge državne vlasti, bez obzira na njen nivo, da poštuju i pridržavaju se presuda i odluka sudova, čak i kada se s tim odlukama i presudama ne slažu.

Dodatni pokazatelj obima nezakonitog postupanja Vlade CG, ali i Odbora za bezbjednost i odbranu aktuelnog skupštinskog saziva, smatraju advokati bivšeg direktora UP, proizilazi iz činjenice da postoje razlozi za pobijanje rješenja o razrješenju direktora Policije čak i ako se pretpostavi da ne postoji presuda Upravnog suda, odnosno vezanost za presudu od strane Vlade i Odbora za bezbjednost i odbranu.

“S tim u vezi, Evropski sud za ljudska prava je, u smislu testa iz presude Vilho Eskelinen, istakao da ga ništa ne sprječava da određeno domaće tijelo izvan okvira pravosuđa okvalifikuje kao „sud”. Neko upravno ili parlamentarno tijelo, pa tako i Vlada Crne Gore, odnosno i aktuelni Odbor za bezbjednost i odbranu Skupštine Crne Gore, takođe se može posmatrati kao „sud” usljed čega član 6 Evropske Konvencije za ljudska prava postaje primjenljiv na sporove državnih službenika o kojima to tijelo odlučuje”, navode advokati.

Takođe smatraju da Odbor za bezbjednost i odbranu aktuelnog skupštinskog saziva nije pravilno cijenio pomenute posebne izvještaje direktora Policije, odnosno arbitrarno (samovoljno, proizvoljno) je postupio kada nije prihvatio dva posebna posebna izvještaja Policije o rezultatima u borbi protiv organizovanog kriminala i korupcije. Dodaje se da se postupanje Odbora, odnosno procedura ne može opravdati kao kompatibilna sa uslovima nezavisnosti i nepristrasnosti prema članu 6 Evropske konvencije za zaštitu ljudskih prava.

“Iz navoda Izvještaja Odbora za bezbjednost i odbranu o razmatranju dva posebna izvještaja direktora Policije proizilazi zaključak da su oni u suprotnosti sa stanjem stvari u posebnim izvještajima o rezultatima Policije u borbi protiv organizovanog kriminala i korupcije. Očigledno je da je sadržaj oba izvještaja od strane Odbora samo formalno, površno, pogrešno i netačno interpretiran. Odbor uopšte ne obrazlaže razloge i činjenice iz kojih proizilazi opravdanost neprihvatanja posebnih izvještaja.

Na osnovu slijeda događaja jasno je da Odbor nije stvarno sagledavao posebne izvještaje jer da jeste oni bi bili prihvaćeni pošto bi Odbor u njima morao primjetiti sve one rezultate koje je primjetila i pohvalila Evropska komisija,odnosno njeni eksperti, ali i pojedini akteri političkog života koji su se javno hvalisali neosnovano prisvajajući sebi te rezultate, ali ne i direktoru, čelnom čovjeku Policije koja je postigla, odnosno ostvarila te rezultate. Da apsurd bude veći, te iste rezultate oni, odnosno njihovi predstavnici ili njihovi partijski drugovi iz Odbora u su cijenili nedovoljnim da bi posebni izvještaji bili prihvaćeni”, piše u tužbi.

Dodaje se da Odbor za bezbjednost i odbranu nije utvrdio činjenično stanje i nije se kretao u granicama ovlašćenja koje mu je dato propisom, a u skladu sa ciljem u kome mu je ovlašćenje dato, tako da je odluka o neprihvatanju posebnih izvještaja očigledno arbitrarna (samovoljna, proizvoljna).

U predatoj tužbi navodi se takođe da je posebno zabrinjavajuće i ukazuje ili na nekompetentnost ili na političku zloupotrebu, a svakako na povredu pravila postupka i arbitrarnost (samovolju, proizvoljnost) je, ne samo navodna ocjena pojedinih događaja od strane Odbora kojom prilikom se ne navodi u čemu se sastoji eventualna negativnost ili nedostatak u odnosu na postupanje policije, nego i činjenica da je Odbor u postupku ocjene posebnih izvještaja razmatrao događaj koji nije bio predmet posebnih izvještaja niti je trebao biti.

Odbor i ministar unutrašnjih poslova, ali i Vlada CG su postupali i suprotno članu 6 Preporuke Komiteta ministara Savjeta Evrope o dobroj upravi shodno kojoj načelo pravne sigurnosti, između ostalog, podrazumjeva da bi javne vlasti trebalo da djeluju u skladu sa principom, odnosno načelom pravne sigurnosti, te da se ne smiju preduzimati nikakve retroaktivne mjere, smatraju iza advokatske kancelarije Siniše Gazivode.

“Dakle, Vlada je, samo na osnovu predloga ministra unutrašnjih poslova koji je postupao takođe po slobodnoj ocjeni (“može”), shodno ovlašćenju iz pomenutog člana 16 stav 3 Zakona o unutrašnjim poslovima, a da prethodno nije utvrdila činjenično stanje, prihvatila pogrešnu činjenicu da Odbor za bezbjednost i odbranu, koji je postupao po slobodnoj ocjeni, takođe arbitrarno (samovoljno,proizvoljno) a pritom i neblagovremeno i nepravilno cijenivši posebne izvještaje direktora Policije, nije prihvatio posebne izvještaje. Dakle, pobijano rješenje tužene nije donijeto u skladu sa ciljem u kojem je ovlašćenje dato tuženoj niti je postupak od strane tužene pravilno sproveden niti je utvrđeno činjenično stanje. Sve ovo znači, pošto je očigledno povrijeđen zakon, da sud treba da poništi pobijano rješenje, čak i ne ulazeći u pitanje korišćenja slobodne ocjene”, piše između ostalog u tužbi.

Brđanin u tužbi poziva Upravni sud da odluči kao što je to uradio u prethodnom sporu.

“Shodno stavu Evropskog suda za ljudska prava, ne može se prihvatiti da se tužilac ostavi u nesigurnosti u odnosu na način na koji mu se njegova prava trebaju vratiti. Imajući na umu veoma izuzetne okolnosti predmeta i hitnu potrebu da se zaustave kršenja članova 6 i 8 Evropske konvencije za zaštitu ljudskih prava, potrebno je da sud u sporu pune jurisdikcije, između ostalog, osigura da tužilac nastavi obavljanje svoje funkcije u zakonom propisanom mandatu i to što je prije moguće”, piše u tužbi.