Scena koja podsjeća na finale, a ne na još jedan meč u sezoni u kojoj Totenhem pokušava da pronađe sebe, sa navijačima koji se penju na bandere, zauzimaju krovove autobusnih stajališta, hiljadama koje prate dolazak autobusa, dimom baklji koji prekriva ulice i Južnom tribinom koja izgleda kao koreografija velikog evropskog večernjeg spektakla, i u tom trenutku činilo se da energija može da povuče ekipu, da nadomjesti sve ono što nedostaje na terenu.
Ispraćaj fudbalera Totenhema sa euforijom (foto: Guliver/IMAGO/Elli Birch; )
Ali čim je lopta krenula, realnost je opet preuzela kontrolu i podsjetila da atmosfera ne rješava sistemske probleme.
Poraz od Notingema nije samo još jedan minus u koloni rezultata, nego vrlo konkretan dokaz da Totenhem pod Igorom Tudorom nema jasnu putanju, jer kada izgubiš utakmicu u kojoj si imao momentum sa tribina, solidan ulaz u meč i protivnika koji nije kvalitativno iznad tebe, onda problem nije trenutak, nego struktura, odnosno njen nedostatak.
Ono što posebno zabrinjava nije ni sam rezultat, nego način na koji se do njega dolazi, jer Totenhem opet ulazi u utakmicu sa idejom koja traje dvadesetak minuta, sa Matisom Telom kao izvorom energije i pokušajem visokog pritiska koji izgleda obećavajuće dok traje, ali bez jasnog plana šta se dešava kada utakmica pređe u drugu fazu, kada protivnik pronađe rješenje i kada moraš da reaguješ ne emocijom, nego sistemom.
Gol Igora Žezusa pred kraj prvog poluvremena bio je upravo taj trenutak preloma, ne samo zbog rezultata, nego zato što je pokazao koliko je Totenhem ranjiv kada izgubi inicijativu, jer od tog momenta više nije bilo reakcije koja ima kontinuitet, nego niz pokušaja koji nijesu povezani u cjelinu, što je možda i najpreciznija slika Tudorovog dosadašnjeg mandata.
Kada u takvoj utakmici odlučiš da Ćavi Simons, igrač koji ti je bio među najboljima u prethodnim sedmicama i koji je dao dva gola protiv Atletiko Madrida, ostane na klupi do 67. minuta, onda to više nije samo taktička odluka, nego jasna indikacija da trener ili ne prepoznaje trenutak ili pokušava da nametne ideju koja nema dodirnu tačku sa realnošću tima, a u situaciji u kojoj se Totenhem nalazi, to je luksuz koji ne postoji.
Tudorove izmjene protiv Foresta dodatno su otvorile dileme, jer uvođenje Lukasa Bergvala i Destinija Udogija umjesto Mikija van de Vena i Džeda Spensa nije donijelo nikakav pomak, već je samo dodatno ogolilo problem, pošto je Bergval još uvijek u fazi povratka i traženja ritma nakon operacije skočnog zgloba, dok je Udogi, iako energičan u napadu, u odbrani ostavljao prostor koji je protivnik znao da koristi, što opet vraća priču na osnovu – nema jasne strukture koja štiti tim kada individualni kvalitet nije dovoljan.
Kada se sve to sabere, dolazimo do suštine koja nema veze sa jednim mečom, nego sa izborom koji je napravljen u trenutku kada sezona ulazi u fazu preživljavanja, jer dovođenje trenera u martu nikada nije dugoročna investicija, nego kratkoročna odluka koja mora da donese instant efekat, a taj efekat se ne mjeri samo bodovima, nego i osjećajem da ekipa zna šta radi, da postoji jasna linija igre koja može da se ponovi iz meča u meč.
Kod Totenhema toga nema, i to je najveći problem Igora Tudora u ovom trenutku, jer njegova trenerska filozofija, koja se zasniva na energiji, agresiji i direktnosti, može da funkcioniše u timovima koji već imaju postavljenu bazu, koji imaju jasnu defanzivnu strukturu i uigrane automatizme, ali kada dođeš u ekipu koja je već taktički razvučena, psihološki poljuljana i bez kontinuiteta, onda takav pristup ne stabilizuje, nego dodatno razotkriva pukotine.
Totenhem je upravo takva ekipa, tim koji nije trebalo dodatni impuls, nego smirenje, tim koji nije trebalo više rizika, nego više kontrole, tim koji nije trebalo više tranzicije, nego više pozicione sigurnosti, i tu dolazimo do ključne tačke – Tudor nikad nije smio da bude opcija, pogrešan izbor iz svakog ugla.
Njegova odluka je da u prvoj utakmici zamijeni golmana na startu, pa onda već u prvom poluvremeni da mijenja Kinskog sa prvim golmanom Vikarijom.
Najboljeg igrača je danas ostavio na klupu, a sjetimo se u Juventusu kada je našeg Vasilija Adžića ubacio, pa zamijenio nakon desetak minuta.
Nijedna utakmica na klupi Spursa, u kojoj možeš da prepoznaš obrazac koji uliva povjerenje, što je možda i najopasniji signal za klub koji ulazi u završnicu sezone sa sedam utakmica koje će odlučiti da li ostaje u Premijer ligi ili prvi put od 1977. godine ispada, scenario koji više nije hipotetički nego realan.
U takvoj situaciji, svaka odluka mora da bude maksimalno racionalna, bez prostora za eksperiment, bez prostora za ideološke pokušaje, jer vrijeme ne postoji, a Totenhem ga troši na traženje identiteta koji je morao da bude jasan od prvog dana Tudorovog mandata.
Zato se sve glasnije govori o mogućoj smjeni, i zato se već sada razmatraju alternative, jer klub očigledno vidi ono što se vidi i spolja – da efekat nije došao i da se situacija ne stabilizuje, već naprotiv, ide ka dodatnoj neizvjesnosti, posebno pred gostovanje Liverpulu na “Enfildu“, koje može da bude i konačna prekretnica.
Odluka koja slijedi biće ključna, jer će definisati ne samo ovu sezonu, nego i način na koji klub vidi sebe u budućnosti, da li kao tim koji reaguje na vrijeme ili kao tim koji kasni sa reakcijama, a istorija fudbala je puna primjera gdje je upravo tajming bio razlika između opstanka i pada.
Totenhem sada nema luksuz da čeka.
Preporučeno
Jer kada atmosfera izgleda kao finale, a igra kao raspad sistema, onda je jasno da problem nije u energiji, nego u onome što dolazi poslije nje.
Video