Danas je objavljeno da je preminula Mirjana Marković, predsjednica JUL-a i supruga nekadašnjeg predsjednika SRJ i Srbije Slobodana Miloševića, a mi prenosimo dio istraživanja Darka Hudelista o njenoj majci Veri Miletić.

Novinar “Nedjeljnika” Darko Hudelist, napisao je feljton o putu Vere Miletić, majke pokojne Mire Marković, paralelno sa ćerkinim životom, pod naslovom “Četiri zločina prema Veri Miletić”.

Tokom svog boravka u Beogradu i Srbiji, od 2006. do 2011, htio sam što dublje i temeljitije proniknuti u “tajnu” lika i dijela Vere Miletić i uticaja njene nesretne sudbine na život njene ćerke, Mirjane Mire Marković. Osim razgovora s nekolicinom beogradskih istraživača i “insajdera”, posjetio sam i najvažnije životne stanice Vere Miletić, od trenutka njenog rođenja pa sve do smrti. Tih ključnih životnih stanica ima ukupno četiri.

Prva je mjesto gdje je Vera Miletić, 10. jula 1942, rodila svoju ćerku, koja je kasnije dobila ime po njenom partijskom pseudonimu, Mira. To se mjesto nalazi na izlasku iz sela Brežane kraj Požarevca, pokraj jedne šume i potoka (koji je danas, tj. kad sam ja bio tamo, 2008, već potpuno presušio, kapi vode u njemu više nije bilo, a koji je u vrijeme Mirinog rođenja, kako je to sama Mira Marković u svojim sjećanjima znala isticati, veselo žuborio).

Drugo je mjesto gdje je mala Mira (koju su u njenim prvim godinama zvali “Baca”) bila, tokom rata, skrivana. To je bilo u naselju Malo Crniće, takođe kraj Požarevca, ali na suprotnoj strani u odnosu na Brežane (dok je Brežane naspram Požarevca sjeverozapadno, vazdušnom linijom gotovo na sredini između Požarevca i Smedereva, Malo Crniće je jugoistočno, na putu za Petrovac, a od Požarevca je udaljeno kojih desetak kilometara).

U obilascima ta dva mjesta mnogo su mi pomogli braća Siniša i Dragiša Ivković iz Malog Crnića. Siniša Ivković je 1990-ih bio predsjednik ogranka političke stranke JUL Mire Marković u Malom Crniću, ujedno i porodični prijatelj Slobodana Miloševića i Mire Marković u čijoj se kući u Malom Crniću za vrijeme NATO bombardovanja 1999. skrivao njihov sin Marko.

Treća je stanica “krsnog puta” Vere Miletić bila u kući u Lastinoj 9 (danas Mosorskoj 9) na Voždovcu, gdje je ona 5. oktobra 1943. bila uhapšena. U toj dionici istraživanja mnogo mi je pomogao novinar i publicista (autor monografije Beograd u trećem milenijumu), inače nekadašnji studentski kolega Slobodana Miloševića, Nebojša Dragosavac (rođ. 1940. u Gračacu, u Hrvatskoj).

I naposlijetku, četvrta je životna stanica Vere Miletić bio Banjički logor (danas Muzej Banjičkog logora) u Beogradu, gdje je ona, nakon saslušanja u Đušinoj, provela poslednje (zatočeničke) mjesece života, prije nego što je, 7. septembra 1944, strijeljana.

Fascinirala me je intelektualna (pomalo hladna, svakako netipična) ljepota Vere Miletić. Nju mi je Dobrica Ćosić, u našem razgovoru 23. februara 2011, opisao ovim riječima: “Njeno lice nije označavalo ništa drugo nego intelektualnu, lijepu, pametnu fizionomiju…” Fotografije Vere Miletić nastale za vrijeme njenog ilegalnog rada u KPJ, odnosno u partizanima, nalaze se na 24. i 73. stranici Labovićeve knjige. A kad ih uporedite sa njenom fotografijom na 143. stranici iste knjige, koja je snimljena u beogradskom istražnom zatvoru (u Đušinoj), nakon njenog hapšenja – sve vam je jasno. Te fotografije govore više i rječitije su od bilo čega drugog. I kad ih pogledate, osjetite u sebi neku tešku nelagodu, mučninu i šok. I gotovo – stid.

Na njenom mučeničkom i skroz uvelom licu, na toj fotografiji (prvobitno objavljenoj u prorežimskom, tj. pronedićevskom dnevnom listu Novo vrijeme), vide se tragovi najstravičnijih mučenja i zlostavljanja kojima je ona bila podvrgnuta u zatočeništvu, a uz pomoć kojih su njeni istražitelji, s Božidarom Boškom Bećarevićem na čelu, šefom Četvrtog (antikomunističkog) odjeljenja Specijalne policije Uprave grada Beograda, iz nje iznudili ono zbog čega je ona po završetku rata bila proglašena velikim ratnim izdajnikom: “otkucavanje” četrdesetak (po procjeni V. Glišića) njenih saradnika, beogradskih skojevaca i komunista, koji su nedugo nakon tog njenog iznuđenog priznanja svi redom bili uhapšeni i strijeljani (kao i ona sama).

Izvor:Espreso.rs