Video
Više javno tužilaštvo u Nišu saopštilo je da je policija u petak, 13 novembra, uhapsila policijske službenike Policijske uprave u Boru: D.B, M.M, M.R, N.J, S.F, D.P. i G.Ž.
Oni su, kako se u saopštenju precizira, uhapšeni “zbog postojanja osnova sumnje da su izvršili krivično djelo teška tjelesna povreda u sticaju sa krivičnim djelom Zlostavljanje i mučenje u saizvršilaštvu na štetu S.J. i D.D (Srđana Jankovića i Dejana Dragijevića, prim. N1), obojice iz okoline Bora, u službenim prostorijama Policijske uprave u Boru za vrijeme dok su bili lišeni slobode zbog postojanja osnova sumnje da su lišili života dijete D.I” (Danku Ilić, prim. N1).
Policija ignorisala naloge za hapšenje
U saopštenju se posebno ističe kako je javni tužilac Višeg javnog tužilaštva u Nišu u prethodnom periodu izdavao naloge za lišenje slobode svih osumnjičenih zbog navedenih krivičnih djela, ali da pripadnici Ministarstva unutrašnjih poslova, Sektora unutrašnje kontrole nisu postupali po nalozima javnog tužioca, o čemu je tužilaštvo i ranije obavještavalo javnost.
Nakon saslušanja svih osumnjičenih javnost će biti obaviještena o preduzetim radnjama objavljivanjem saopštenja na sajtu Višeg javnog tužilaštva u Nišu, dodaje se u saopštenju tužilaštva.
Podsjetimo, dvogodišnja Danka Ilić nestala 26. marta 2024. godine u Banjskom Polju gdje je bila sa majkom i bratom. Nakon više dana potrage za djevojčicom i istrage u ovom slučaju, dvojica vodoinstalatera Srđan Janković i Dejan Dragijević priznali su ubistvo 4. aprila. Oni su rekli da su djevojčicu udarili službenim kolima, potom je ubacili u auto, gdje ju je Dragijević ubio, a potom su njeno tijelo bacili na deponiju.
Par mjeseci kasnije, oni su ubistvo negirali, rekavši da su to učinili iz straha, zbog torture koju su navodno doživjeli.
Otac okrivljenog Dragijevića, Radoslav Dragijević, uhapšen je 6. aprila 2024, kao i brat Dalibor Dragijević, iz mjesta Zlot kod Bora. Iste noći, Dalibor Dragijević je preminuo u policijskoj stanici.
U avgustu 2026, Radoslav Dragijević je oslobođen optužbi da je bio saučesnik u sakrivanju Dankinog tijela.
Prema dostupnim izjavama iz policije, kako je pisao Radar, poslednjih šest sati života Dragijevića sa njim su bila osmorica tadašnjih pripadnika Odjeljenja za posebne akcije UKP-a: Milan Ljubеnović, Nebojša Projović, Mihajlo Bajlović, Zdravko Đurić, Ivan Tesla, Jovan Kerkez, Martin Stojančov i Blagoje Manojlović. Imena se poklapaju sa inicijalima koja navodi tužilaštvo.
Ni oni, ni policajci koji su pre njih bili u kontaktu sa Dragijevićem, u svojim izjavama nisu navodili da su primijetili bilo kakve povrede na njemu. Stojančov je u izjavi SUK-u 6. juna 2024. eksplicitno negirao da je Dragijević bio povrijeđen, tvrdeći da nije primijetio nikakve povrede kada su ga oni preuzeli u 21 sat 6. aprila.
Njihove izjave suprotne su nalazima ljekara Instituta za sudsku medicinu u Beogradu, koji su utvrdili da je Dragijević imao povrede po cijelom tijelu, od glave, preko višestruko slomljenih rebara i povreda međunožja, do razorenih tabana, o čemu je Radar pisao još 10. decembra 2024, u tekstu pod naslovom “Prikrivanje surovog policijskog ubistva”, a brojni podlivi i masnice videli su se, kako je pisao ovaj nedjeljnik, i na fotografijama sa uviđaja.
Osmorica pripadnika UKP-a dala su, naveo je svojevremeno Radar koji je imao uvid u službenu bilješku – upadljivo slične izjave šta su radili sa Dragijevićem nakon što su ga preuzeli.
Naveli su da su ga prvo odveli na put za Dubašnicu, potom na groblje u mjestu Zlot, uz istovetno obrazloženje da ih je Dragijević vodio „od mjesta do mjesta kako bi nam pokazao gdje je zakopao djevojčicu“.
Preporučeno
Nakon potrage tvrdili su da su Dragijevića vratili u borsku stanicu oko 2.30 noću 7. aprila, da mu je oko 20 minuta kasnije pozlilo, pa su ga odveli da se umije, nakon čega je izgubio svijest, a oni su policajcima iz stanice Bor rekli da zovu Hitnu pomoć, koja je došla nakon šest minuta od poziva, u 2.54.
