Na današnji dan, 21. oktobra prije 75 godina stradalo je oko 3.000 ljudi u Kragujevcu, koje su strijeljali nacisti. Među njima su bili i učenici, kojima je u pomen Desanka Maksimović napisala “Krvavu bajku”, koju smo izgleda zaboravili.

Preporučeno

KNEŽEVIĆ iznio teške optužbe: Državni sekretar pretukao ženu, slučaj zataškali i poslali ga u Dobrotu

KAO U VIDEO-IGRICI: Je li država zbog eksproprijacije uštedjela na pogrešnom mjestu na bulevaru Tivat–Jaz?

POTROŠAČI mogu raskinuti ugovor ako misle da su usluge preskupe

Zastava Albanije na policijskom vozilu u Tuzima: Četiri osobe procesuirane

Ante VUČAK nije uhapšen u Nikšiću, istraga o ubistvu Mrvaljevića u toku

CIJENE GORIVA mogle bi dugo ostati visoke

“Bilo je to u nekoj zemlji seljaka,

na brdovitom Balkanu,

umrla je junačkom smrću,

četa đaka

u istom danu”.

Dana 10. oktobra 1941. godine, njemački komandant Franc Beme izdao je naredbu da se za jednog ubijenog njemačkog vojnika strijelja 100 ljudi, a za ranjenog pedeset. Kao posljedica toga, na današnji dan, 21. oktobra, među gotovo 3.000 civila u Kragujevcu, strijeljano je i oko 300 učenika kragujevačkih škola i petnaestoro djece uzrasta od 8 do 15 godina. Strijeljanje je izvršeno kao odmazda za deset ubijenih i 26 ranjenih njemačkih vojnika, koji su poginuli tokom borbe u okolini grada. Zadatak da sprovede akciju odmazde poveren je majoru Paulu Kenigu, komandantu I bataljona 724. puka, kao najvišem njemačkom oficiru u Kragujevcu.

“Bilo je to u nekoj zemlji seljaka

na brdovitom Balkanu,

umrla je mučeničkom smrću

četa đaka

u jednom danu”.

U 7 časova ujutro 21. oktobra vrata Topovskih šupa su otvorena i počelo je izvođenje ljudi. Formirane grupe pod jakom stražom odvođene su prema dolinama Sušičkog i Erdoglijskog potoka i tu strijeljane. Doline ovih potoka pažljivo su izabrane, jer odatle je bilo teško pobjeći, ali radi svake sigurnosti, na više mjesta na padinama iznad potoka bili su postavljeni mitraljezi. Ako je i bilo onih koji bi uspjeli da pobjegnu sa samog mesta strijeljanja, njihovo se bjekstvo uglavnom tu i završavalo. Otprilike do 14 časova sve je bilo gotovo. U dolinama potoka ležalo je ubijeno nekoliko hiljada ljudi. Ostale su pustili kućama, ostavljajući 250 talaca iz razloga bezbjednosti i jednu grupu od oko 200 ljudi koji su imali zadatak da izvrše sahranjivanje strijeljanih.

“A pedeset i pet minuta

pre smrtnog trena

sedela je u đačkoj klupi

četa malena

i iste zadatke teške

rešavala: koliko može

putnik ako ide peške…

i tako redom.

Bilo je to u nekoj zemlji seljaka

na brdovitom Balkanu

umrla je junačkom smrću

četa đaka

u istom danu.

Dečaka redovi celi

uzeli se za ruke

i sa školskog zadnjeg časa

na streljanje pošli mirno

kao da smrt nije ništa”.

Kad smo postali zaboravni?

Izvor: noizz.rs