Video
Srbija je, s podrškom Rusije, obnovila ambiciju da nametne svoj nedovršeni nacionalni projekat. Podizanjem tenzija, moralnim arbitriranjem čitavom regionu, uz stalno ukazivanje na navodno „loš položaj Srba u regionu“, u toku je svakodnevna kampanja protiv svih susjeda, kaže za Pobjedu predsjednica Helsinškog odbora za ljudska prava u Srbiji Sonja Biserko.
Ona ističe da je stagnacija u regionalnoj saradnji tokom 2016. godine ugrozila dalji razvoj regiona, a ugrozila je i strategiju evrointegracije Srbije, jer odnosi sa susjedima su jedan od prioriteta EU.
Rusija je, smatra Biserko, dosta lako ovladala Srbijom i RS jer, pre svega, ima posla sa korumpiranom elitom koja je davno izgubila svaki legitimitet i koja uglavnom opstaje na stalnom generisanju nacionalizma u čemu imaju podršku i pomoć Rusije.
“Rusija je u Srbiji onoliko koliko joj dopuste, odnosno onoliko koliko ju je moguće uceniti. Ako je Crna Gora mogla, uz sve pritiske, da izabere svoj put, nema razloga da to ne uradi Srbija. Nakon što je izgubila poziciju u Crnoj Gori, Rusija će povećati svoj pritisak na Srbiju i Republiku Srpsku. Istovremeno i zapadna zajednica (SAD, NATO i EU) pokazuju sve veći interes da stabilizuju BiH, prvenstveno zbog širih bezbednosnih razloga (moguća radikalizacija islamskih grupa koje su povezane sa nekim islamskim centrima). Srbija je, s podrškom Rusije, obnovila ambiciju da nametne svoj nedovršeni nacionalni projekat. Podizanjem tenzija, moralnim arbitriranjem čitavom regionu, uz stalno ukazivanje na navodno „loš položaj Srba u regionu“, u toku je svakodnevna kampanja protiv svih suseda. Stagnacija u regionalnoj saradnji tokom 2016. godine ugrozila je dalji razvoj regiona. Ugrozila je i strategiju evrointegracije Srbije, jer odnosi sa susedima su jedan od prioriteta EU”, rekla je ona.
Preporučeno
Biserko navodi da je politička korektnost je jedno vrijeme karakterisala međudržavne odnose Srbije i Crne Gore na najvišem nivou otkako je (2012) vlast osvojila Srpska napredna stranka (SNS).
“Međutim, 2016. godina predstavljala je veliko iskušenje, s obzirom na to da je Crna Gora bila izložena konstantnom pritisku Rusije da odustane od svoje atlantske ambicije i „zaboravi“ NATO. Pritisak, koji je povremeno imao nediplomatske, pa i brutalne forme, podržavan je iznutra antivladinim akcijama crnogorskih rusofila (političkih partija koje se u nacionalnom smislu pretežno deklarišu kao srpske). Moskva je, međutim, očekivala i od Srbije da bude aktivnija u „ubeđivanju“ Podgorice da odustane od sjevernoatlantske „avanture“. Pokušaj nasilne smjene vlasti u Crnoj Gori je osujećen. Vučić je u prvoj fazi bio kooperativan, ali nije izašao u susret Podgorici oko ekstradicije organizatora”, rekla je Biserko.
Mada je, kako kaže, Crna Gora ušla u NATO i time obezbedila snažnu međunarodnu podršku, pritisak na nju je i dalje aktuelan.
“Određeni centri iz Srbije i dalje u tome učestvuju. Teza o ugroženosti Srba u regionu je tema na kojoj se održavaju tenzije sa svim susjedima. Najavljena je i deklaracija o zaštiti srpskog naroda i njegove kulture. Vučić je deklaraciju najavio kao zaštitu srpskog jezika i pisma, kao najbitnijih djelova srpske kulture i, u tom smislu, zaštite srpskog naroda. Podsjećanja radi, priprema za preuređivanje Jugoslavije (kasnije ratove) krenula je upravo preko kulture i navodne ugroženosti srpskog naroda. Zato najavljena deklaracija s pravom nailazi na veliko podozrenje kod susjeda”, rekla je Biserko.
