U posljednjem nastupu u ,,Politici“ Raković objašnjava da bi ideja ,,srpskog sveta“ trebalo da rezultira ekonomskim, kulturnim, prosvjetnim, naučnim i sportskim jedinstvom, a zatim da dovede ,,do stvaranja zajedničke države Republike Srbije, Republike Srpske i Crne Gore. To bi bilo sasvim pravedno rješenje koje nijedan razuman argument ne bi mogao da dovede u pitanje“. Istoričarima koji su izučavali istoriju Evrope između dva svjetska rata, ovakva ideja državnog objedinjavanja jednog naroda (,,Ein Volk, ein Reich, ein Fuhrer“), zvuči poznato. Istoričari koji su izučavali našu najnoviju istoriju, znaju da je ova ideja glupost, još od kada je Vojislav Šešelj označio granicu srpske države linijom Karlobag – Karlovac – Virovitica. Naravno, to što je ideja glupava, ne znači da nije opasna i štetna, ponajviše za Srbe, pa onda i za sve ostale.

Rakovićeva ideja o ujedinjavanju Srbije, Republike Srpske i Crne Gore počiva na pogrešnim pretpostavkama. Najprije, Republika Srpska se ne može ujediniti sa Srbijom, jer ona nije država, već dio Bosne i Hercegovine, čiju cjelovitost garantuje međunarodna zajednica (čitaj: NATO). Crna Gora jeste država, ali nije srpska. Srbi u Crnoj Gori su samo jedan od naroda koji u njoj žive, i to matematička i politička manjina, koja nema ustavno pravo, a ni snagu da samostalno odlučuje o državnom statusu zemlje u kojoj živi. I jednako važno, a to zaboravlja Raković, ali i svi smiješni ideolozi ,,srpskog sveta“, Crna Gora je članica NATO. Zato, zagovarati danas ideju o nekakvom kulturnom, ekonomskom i državnom objedinjavanju ,,srpskih zemalja“, na osnovu modela etničkog jedinstva, svjedoči o promašenom vijeku. To je ideja srpskih pjesnika (i to onih nedarovitih) i političara iz XIX vijeka, koji su poslije 1878. godine od ove ideje odustali. Uostalom, da je ta ideja bila realna i ostvariva, ne bi 1918. godine bila stvorena jugoslovenska država, već velika srpska država.

Na nesreću srpskog naroda, a onda i svih drugih jugoslovenskih naroda, i Slobodan Milošević je, zajedno sa tvorcima Memoranduma SANU, zaboravio na pouke iz 1918. godine, pa je poslije 1991. krenuo da realizuje ideju ,,srpskog sveta“. Kako se ovaj pokušaj završio, svima je poznato. Srpska granica na liniji Karlobag – Karlovac – Virovitica više ne postoji, jer je u ovim oblastima gotovo nestalo Srba. Miloševićeva politika je rezultirala i gubitkom Kosova, za koje ne znamo da li ga Raković uopšte smatra dijelom budućeg ,,srpskog sveta“. Da li i Kosovo treba da bude obuhvaćeno ovim novim vezama i novom državnom granicom? Da li Raković, kao veliki ideolog, uopšte ima ideju kako da najprije vrati Kosovo u sastav Srbije, pa onda da objedini ,,srpske zemlje“? Kakav je njegov plan za Albance? Ne čini li mu se da ih je premnogo? Da li i za njih ima plan kao i za Crnogorce – da ih dovede do malog broja, a onda eliminiše? Ako ne pronađe dovoljno efikasan način ostade ,,sveta srpska zemlja“ i ,,najskuplja srpska reč“, izvan ,,srpskog sveta“. A kakva je to ujedinjena srpska država bez Kosova? O tome bi Raković morao ozbiljno da razmisli, pa onda, kada riješi Kosovo, da nastavi dalje prema Crnoj Gori. Dakle, prvo da smisli kada da se Srbija teritorijalno rekonstituiše, pa dan nakon toga može početi sa stvaranjem države ,,srpskog sveta“.

Vjerujemo da smo sa ovih nekoliko teza dokazali koliko je Raković ozbiljan i koliko je smiješno zvati ga ideologom. On je običan larmadžija srpske političke scene, koji, kao nekada Šešelj, služi kao provokator i strašilo režima. Stvarni ideolozi ,,srpskog sveta“ nijesu ni Raković, niti nekada Šešelj. Oni su dvorske lude, koje govore ono što kralj misli. Ideologija ,,srpskog sveta“ je proizvod režima – ranije Miloševićevog, danas Vučićevog, a ne Rakovića i njegove pameti.

O ideji ,,srpskog sveta“ jednako misle i neki akademici SANU, koji su označeni kao autori ili inspiratori ,,Memoranduma“ iz 1986. godine, a koji u ovoj ideji vide nastavak svojih pogubnih i poraženih namjera. Istina, oni tvrde da ideja ,,srpskog sveta“ nije novi ,,Memorandum“, ali svi koji pročitaju ovaj dokument lako će uvidjeti da i ,,Memorandum“ i koncepcija ,,srpskog sveta“ imaju isti krajnji cilj – rješavanje položaja srpskog naroda, kao i osnovnu tezu – da je srpski narod u nepovoljnom i nezadovoljavajućem položaju, koji ne odgovara njegovim istorijskim pravima i nacionalnim težnjama. Da podsjetimo, ,,Memorandum“ SANU je nastao pet godina prije nestanka Jugoslavije, i u njemu se ukazuje na nezadovoljavajući položaj Srbije i srpskog naroda u ovoj državi. Autori dokumenta kažu da Srbija nije jedinstvena kao ostale jugoslovenske republike, da je uskraćena u svojim pravima i da je ekonomski izrabljivana, a da je srpski narod ugrožen i neravnopravan u odnosu na ostale jugoslovenske narode. Zagovara se i pravo Srbije da brine o djelovima srpskog naroda izvan Srbije i da spriječi njegovu asimilaciju i ugrožavanje njegovih nacionalnih i građanskih prava. Ovu osnovnu misao ,,Memoranduma“ prigrabio je Slobodan Milošević i sa njom krenuo u tobožnju odbranu Srba izvan Srbije i njihovo ujedinjenje sa maticom. Danas režim Aleksandra Vučića, preko likova kakvi su Raković i Vulin, sa idejom ,,srpskog sveta“ pokušava da radi isto što i Milošević, a to je da tobože zaštiti i ujedini sve Srbe. Brzo ćemo vidjeti kuda će ga ova ideja odvesti.

Ivan Tepavčević