Video
Izvjesno je da će partije tzv. građanske opozicije odbiti ponudu Demokratskog fronta da počnu zajedničko opoziciono djelovanje, pa će Front, po svemu sudeći, svoj dalji angažman nastaviti u Skupštini. Ovakav epilog ne treba da iznenadi nikoga ko je iole pratio dešavanja na političkoj sceni posljednjih godinu. Nakon što se podvuče crta očigledno je da bojkot opoziciji nije donio ništa – Vlada je opstala, budžet je usvojen, parlament i insitucije rade bez problema, a od ponavljanja izbora, na čemu je opozicija insistirala da bi se vratila u parlament, nema ni pomena.
Možda najbolji pokazatelj nedjelotvornosti politike bojkota došao je na lokalnim izborima u Mojkovcu, Petnjici, Tuzima i na Cetinju kada je opozicija ubjedljivo poražena.
Opozicija se na bojkot parlamenta odlučila jer smatraju da parlamentarni izbori održani 16. oktobra 2016. nijesu bili održani u fer i demokratskoj atmosferi, a van Skupštine su od konstituisanja ovog saziva -7. novmebra prošle godine.
Osim što za ovih nešto više od godinu nijesu uradili mnogo da poljuljaju DPS i Vladu, čini se da je ovaj vremenski period bio kontraproduktivan za njih. Umjesto zajedničke strategije, koja bi bila alternativa njihovom odsustvu iz polsaničkih klupa, opozicionari su se uglavnom međusobno svađali i iznosili teške optužbe i uvrede.
U toku bojkota nijesu se međusobno štedjeli
Nije tajna da Demokratski front i ostatak opozicije imaju veoma različit pristup kad je u pitanju političko djelovanje i da je njihov odnos uvijek pun tenzija.
Ipak, čini se da su prepucavanja među liderima opozicionih partija dostigle vrhunac baš u toku bojkota. Demokratski front i Demokrate su ratovali saopštenjima gdje se nijesu štedjeli u međusobnom omalovažavanju i uvredama.
DF je, između ostalog, optuživao stranku Alekse Bečića da „rade za CIA-u“ i da su „prešli na dukljansku stranu“, a ni Demokrate nijesu ostale dužne poručivši Frontu da „rade za DPS“ i da „neće više da sarađuju sa junacima iz Kristala“.
Nakon saopštenja prešli su na društvene mreže gdje su čak u pojedinim postovima razmjenjivane i psovke a lideri Demokrata Aleksa Bečić i Boris Bogdanović su, čak od strane DF-a, dovođeni u vezu sa LGBT populacijom.
Sitauacija nije bila bolja ni u drugim opozicionim strankama. SNP posle više raskola nije ni sijenka nekad najjače opozicione partije, a svađe između Miodraga Lekića i Gorana Danilovića dovele su do raspada Demosa. Kad se sve to uzme u obzir treba li uopšte i postavljati pitanje – da li je bojkot imao ikakvog uticaja da se poljulja vlast DPS-a?
Preporučeno
DF izopšten
Istina, lideri opozicionih partija, iz takozvnaog građanskog bloka, sastajali su se da razgovaraju o eventualnom zajedničkom djelovanju. Pošto predstavnici Demokratskog fronta, daleko najjačeg opozicionog subjekta, nijesu bili pozvani na te sastanke ni od toga nijesmo vidjeli nikakve konkretne rezultate.
Nakon što je izopšten od ostatka opozicije, ali i nekih medijskih krugova od kojih su do skoro imali bezrezervnu podršku, nije ni čudo što se DF vraća u parlament.
Pismo koje su uputili opoziciji je bio samo alibi Mandiću, Medojeviću i Kneževiću da kažu da bojkot, bez drugih vidova pritiska u organizaciji kompletne opozicije, nije dao očekivani rezultat, i da se zbog toga vraćaju u, kako su ga nazvali, “Sinđin parlament”.
Ako tome dodamo i poruke iz međunarodne zajednice, čiji su najviši funkcioneri konstantno ponavljali da dijalog treba da se vodi u okviru institucija, možda bi trebalo očekivati da se pored DF-a ubrzo u parlament vrate i predstavnici “građanske opozicije”.
Bojkot očigledno nije uspio da poljulja DPS i Vladu, već je samo još više učinio vidljivim nedostatke opozicije koja je duboko podijeljena. Ovakvo ponašanje, mržnja, vrijeđanje i nemogućnost pravljenja kompromisa zbog ličnih interesa i programskih razlika, koje gledamo gotovo 30 godina – od uvođenja višestranačja, ne vodi ničemu.
B. Knežević
