Video
Iako je riječ regrutacija postala popularna u evropskim prijestonicama, malo je vjerovatno da će se vratiti u punoj snazi širom kontinenta, ocjenjuje se u analizi briselskog časopisa Parlament, koji prati evropske politike u različitim oblastima.
Ukazuje se da su poslije Hladnog rata evropske zemlje znatno smanjile i oružane snage i odbrambene budžete, pretpostavljajući da Moskva više ne predstavlja prijetnju. Međutim, poslije više od tri decenije i gotovo četiri godine od početka agresije Rusije na Ukrajinu, bezbjednosno okruženje se promijenilo i Evropa je osjetljivija nego ikad.
Od ruske aneksije Krima 2014. godine, koja je postavila temelje za invaziju na Ukrajinu 2022, nekoliko evropskih zemalja ponovo je uvelo obavezni vojni rok, uključujući Litvaniju (2015), Švedsku (2017), Letoniju (2023) i Hrvatsku, koja je ove godine postala deseta članica EU koja će se oslanjati na regrutaciju.
Međutim, analitičari i vojni stručnjaci upozoravaju da će za većinu članica EU oživljavanje regrutacije biti preuranjeno jer ne postoje osnovni uslovi za to.
“U ovom trenutku Evropa još nema kasarne, poligone za obuku ili instruktore potrebne za prijem većeg broja regruta”, rekao je za časopis Parlament saradnik briselskog Centra za evropsku politiku (EPC) Kris Kremidas-Kortni.
Dodao je da danas nema ni kulture liderstva i karijernih puteva potrebnih za zadržavanje talenata po završetku obaveznog služenja, kao ni nacionalnog konsenzusa o vojnom roku.
U EU se pristupi razlikuju i zemlje poput Austrije, Kipra, Danske i Grčke nikada nijesu ukinule regrutaciju, dok su se druge posljednjih decenija oslanjale na kombinaciju dobrovoljnih i profesionalnih snaga.
Predsjednik krovne organizacije udruženja vojnog osoblja u Evropi Euromil Emanuel Džejkob rekao je za Parlament da će dobrovoljna vojna služba uspjeti samo ako nudi “stvarnu dodatu vrijednost”, što znači odgovarajuću obuku, značajne uloge, pravednu platu i jasan put u profesionalni ili rezervni sastav.
Istovremeno, analitičari ukazuju da se evropski napori da regrutuju više vojnika suočavaju i sa kulturnim izazovom.
Naime, danas mlađe generacije ne vide mnogo razloga da “stave na čekanje” karijere i lični život kako bi služile svojoj zemlji, posebno kada su suočene sa mogućnošću, kako je to nedavno opisao generalni sekretar NATO-a Mark Rute, “rata razmjera onog koji su doživjele naše babe i djedovi”.
Analitičari smatraju da najveći evropski problem nije regrutovanje već zadržavanje. Oni ukazuju da vojne snage na kontinentu brže gube talente nego što ih regrutuju.
Kremidas-Kortni je upozorio da će ekspanzija vojske zasnovana na regrutaciji, ukoliko se ta kriza ne riješi, biti “statistička iluzija”.
Broj vojnika u Evropi, uključujući Veliku Britaniju, pao je sa više od tri miliona devedesetih godina prošlog vijeka na 1,47 miliona danas, prema podacima Stokholmskog međunarodnog instituta za istraživanje mira (SIPRI).
“Čak i kada zemlje imaju relativno snažne nacionalne sisteme odbrane, socijalne i demografske promjene i dalje mogu otežati regrutovanje, razvoj i zadržavanje dovoljnog broja ljudi za ono što zahtijeva prijeteće okruženje”, rekla je za Parlament istraživačica organizacije RAND Evropa Linda Slapakova.
Drugi izazov za povećanje oružanih snaga, prema analitičarima, jeste kako vojsku ponovo učiniti privlačnom.
Prema istraživanju Euromila iz 2024. godine, pitanje zadržavanja u vojsci pojavilo se kao glavna briga u grupama za zaštitu prava vojnika još 2011. i od tada se stanje pogoršalo.
“Bez snažnih mjera za regrutovanje i zadržavanje, rizikujemo da imamo napredne sisteme, ali bez dovoljnog broja obučenih ljudi da njima rukuju i održavaju ih”, rekao je Džejkob.
Istraživanje Euromila pokazalo je da se kao razlozi za pad morala i rastući odliv zaposlenih u vojsci navode loša ravnoteža između posla i privatnog života, ograničeno napredovanje u karijeri i nekonkurentne plate i beneficije.
Rješavanje problema, prema Euromilu, mora početi pretvaranjem oružanih snaga u moderne poslodavce koji nude konkurentne plate, predvidljive uslove rada, moderno vođstvo, odgovarajući smještaj i opremu, kao i puna socijalna prava.
Kao potencijalno dobar model za privlačenje regruta u tekstu se navodi švedski, koji predviđa pozivanje određenog broja osamnaestogodišnjaka na vojnu obuku na osnovu potreba, a ne univerzalnu vojnu obavezu.
Slapakova smatra da bi švedski model mogao da se primijeni i u drugim članicama EU, ali bi “morao da bude politički i kulturno prihvatljiv”.
Džejkob istovremeno kaže da je za uspješan model regrutovanja ključno “investiranje u ljude”.
Preporučeno
“Buduća odbrana Evrope oslanjaće se na uravnoteženu mješavinu profesionalnih snaga, dobro obučenih i aktivnih rezervi i ciljanih programa dobrovoljne službe”, zaključio je prvi čovjek Euromila.
