Video
Reviju će, večeras u 20 sati, otvoriti savremena domaća drama “Lutka sa kreveta broj 21” Đorđa
Lebovića, u režiji Slobodana Brankovića koja predstavlja koprodukcijski projekat Srpskog narodnog pozorišta iz Novog Sada, Kulturnog centra Pančeva, Beo Arta i Saveza dramskih umjetnika Vojvodine.
Adaptaciju teksta potpisuje Ana Đorđević, dramaturgiju Nikolina Đukanović, a scenografiju i kostime Minja Poljak. U predstavi igraju: Jasmina Večanski-Kujundžić, Branislav Jerkovič, Jugoslav Krajnov i Marko Marković.
“Bilo je to davno, u logoru smrti, u ‘Kući lutaka’ kojom je komandovao esesovac… Nekadašnja
logorašica i lutka Vilma, danas sredovječna žena, prešla je dug put od pakla do života. Otkrije li
danas duboko intimnu tajnu, neće presuditi samo bivšem esesovcu, nego i sebi”, navodi se u sinopsisu predstave.
Predstava Beo Arta “U agoniji”, rađena po poznatoj istoimenoj drami Miroslava Krleže, biće
izvedena naredne večeri, u srijedu 27. aprila u 20 sati. Adaptaciju i režiju potpisuje Ana Đorđević,
scenografiju Mia David, a kostime Adrijana Pajić. Uloge tumače: Radovan Vujović, Marija
Vicković i Branko Cvejić.
“Kroz intenzivan sukob muškarca i žene, u predstavi pratimo proces postepenog shvatanja laži u
kojoj moderni čovek živii proces demistifikacije principa po kojem funkcioniše društvo u cjelini”,
kazala je o predstavi rediteljka Đorđević.
Reviju će, 28. aprila, zatvoriti predstava “Zaboravljene”, nastala u koprodukciji Beo Arta i Jugo scene. Predstava je rađena po tekstu Zorke Nešković, dramatizaciju je uradila Jelena Jovanović, a režiju, scenografiju i scenski pokret Marija Milenković. Kompozitor je Petar Đurđević, a izbor muzike potpisuje Aleksandra Denda.
Igraju: Katarina Radivojević/Lenka Petrović, Ana Franić, Vaja Dujović i Nina Nešković/Sonja Kovačević i Petar Đurđević.
Preporučeno
“Zaboravljene” je komad o ženama koje su ostavile upečatljiv trag u srpskoj istoriji, a koje nisu
doživjele da se njihovo djelo vrednuje na način, kako su one to, bez sumnje, zaslužile…'Zaboravljene’ je komad, sastavljen od više slojeva, pa se, uporedo sa navedenim radnjama, razvija i slika položaja žene u društvu, kojem pripadamo. Taj proces emancipacije društva je spor i težak, traje još uvijek, zbog naše tradicionalne konzervativnosti i nespremnosti muške populacije da, tek tako, napusti svoj privilegovan položaj u tom odnosu. Predstava obiluje muzičkim sekvencama, starim srpskim pjesmama, ali i brehtovskim songovima, dramaturgija je fragmentarna, dinamična, brza, scena je prepuna lijepih žena i maštovitih rješenja reditelja, tako da je to skup plemenitih ideja, ukazivanja na neophodnost promjena društvenog ponašanja, nostalgičnih osećanja i predivnih slika stvorenih maštom reditelja i igrom glumica”…
